Zdalne nauczanie "Zajączki"


Wakacyjne podróże

10.06.2020 środa


Temat dnia:  Bezpieczne wakacje



Pamiętajmy o zasadach:











Zajęcia 1. Co zdarzyło się na plaży? 
Rozmowa z dzieckiem inspirowana historyjką obrazkową

Dziecko ogląda obrazki, zastanawia się i opowiada samodzielnie ( lub z pomocą dorosłego) co się wydarzyło. Wspólnie rozmawiają na temat postawy dziewczynki, rodziców, ratownika.
Dorosły pyta:
- Co spowodowało, że dziewczynka zgubiła się w tłumie?
- Jak można było tego uniknąć?


- Gdybyś się zgubił / ła w tłumie, a nie miałbyś/aś opaski, to co mógłbyś/aś zrobić?



Zajęcia 2. Co jest niezbędne? Zabawa rozwijająca logiczne myślenie.
Dorosły prosi dziecko, na chwilę zamknęło oczy i wyobraziło sobie, że jest rozbitkiem na bezludnej wyspie. Na plaży leży kilka przedmiotów wyrzuconych przez morze (obrazki poniżej).
Zadaniem dziecka jest wybrać tylko jeden przedmiot i wyjaśnić, dlaczego właśnie ten przedmiot jego zdaniem jest najważniejszy w zaistniałych okolicznościach.








Dla chętnych



Wakacyjne podróże

9.06.2020 wtorek


Temat dnia: Letni czas



Karta pracy, cz. 4, s. 61.
Rysowanie po śladach drugiej połowy rysunku misia i lalki. Kolorowanie rysunków. Kończenie rysowania hulajnogi według wzoru.

Zajęcia 1. Zabawa – opowieść ruchowa "Na plaży" (według Małgorzaty Markowskiej).
Dorosły czyta tekst, dziecko ilustruje ruchem jego treść.

Jesteśmy na plaży. Spoglądamy w niebo, na którym fruwają latawce. (Dziecko biega swobodnie  w jednym kierunku). Latawce unoszą się wysoko na wietrze. (Wznosi ramiona do góry). Teraz opadają w dół. (Wyciąga ramiona w bok). Przestało wiać. Latawce opadają na piasek. (Dziecko siada skrzyżnie). Rysujemy na piasku kształt swojego latawca. Wietrzyk zaczyna lekko wiać, latawce podrywają się do lotu. (Dziecko powoli podnosi się do stania i kontynuuje bieg po sali). Słonko świeci, piasek staje się gorący. Idziemy ochłodzić stopy w wodzie. Idąc, podnosimy wysoko kolana, staramy się utrzymać przez chwilę na jednej nodze. Wchodzimy do wody i ochładzamy ciała, polewając wodą ramiona, plecy, brzuch. Podskakujemy obunóż, rozchlapując wodę dookoła. Czas na kąpiel słoneczną. Kładziemy się na piasku i opalamy brzuchy. (Leży tyłem). Patrzymy na niebo i podziwiamy latawce. Teraz opalamy plecy. (Przechodzi, przez przetoczenie, do leżenia przodem).

Zajęcia 2. Samochodem na wakacje - układanie historyjki obrazkowej.

Dziecko ogląda obrazki ułożone w przypadkowej kolejności. Opisuje sytuacje na nich przedstawione. Następnie ustala rysunki zgodnie z chronologią zdarzeń, uzasadniając swój wybór. W razie potrzeby dorosły zadaje dodatkowe pytania dotyczące szczegółów ujętych na obrazkach.






Układanie puzzli – Łąka latem
wyprawka, karta z puzzlami przedstawiającymi łąkę latem


Dla chętnych:




Wakacyjne podróże

8.06.2020 poniedziałek

Temat dnia: Słoneczny uśmiech

Zabawa rozwijająca umiejętność orientowania się na kartce papieru.
kartka, mazak.
Dziecko z dorosłym siadają naprzeciwko siebie w nieznacznej odległości. Każdy ma kartkę i mazak do rysowania. Dziecko zaczyna rysować drogę na swojej kartce i dokładnie opowiada dorosłemu o tym, co robi, np.: Rysuję drogę od lewego dolnego rogu kartki, prosto do góry, teraz w prawo, w bok kartki, teraz prosto, do dołu, a teraz w lewo i z powrotem do góry, aż do górnego prawego rogu. Dorosły rysuje na swojej kartce dokładnie to, co słyszy od dziecka. Na zakończenie zabawy porównują rysunki; zwracają uwagę na to, jak dokładne były wskazówki. Powtarzamy zabawę ze zmianą ról.

Zajęcia 1. Słuchanie wiersza Marioli Golc Słoneczny uśmiech.

Nadchodzą wakacje, 
słoneczna pora.
Słoneczny uśmiech śle
więc przedszkolak.

 I tym uśmiechem
ze słonkiem razem
ogrzeje wszystkie
nadmorskie plaże.

Promienny uśmiech
prześle też górom,
by się nie kryły
za wielką chmurą.

Ma jeszcze uśmiech
dla wszystkich dzieci.
Niech im w wakacje
słoneczko świeci.

Rozmowa na temat wiersza:

 − Kto przesyłał uśmiechy?
− Komu przedszkolak przesyłał uśmiechy?
− Dlaczego przesyłał je dzieciom?

Zajęcia 2. Karty pracy

Karty pracy, cz. 4, s. 68–69.
Oglądanie zdjęć miejsc, w których Ada i Olek byli rok temu z rodzicami na wakacjach, opowiadanie o niektórych z nich. Rysowanie po śladzie drogi rodziny Ady nad morze.

Dorosły opowiada o tych miejscach, zadaje dodatkowe pytania; dziecko opowiada o innych, ciekawych miejscach w Polsce.

Karta pracy, cz. 4, s. 70.
Rysowanie w ramce na górze karty, gdzie dziecko pojedzie na wakacje, a na dole – gdzie chciałoby pojechać na wakacje. Rysowanie po śladzie, bez odrywania kredki od kartki.

Karta pracy, cz. 4, s. 71.
Oglądanie rysunków schematycznych. Mówienie, na co powinno się zwracać uwagę na wakacjach. Rysowanie po śladzie, bez odrywania kredki od kartki.

Karta pracy  Litery i liczby, cz. 2, s. 78–79.
Czytanie wyrazów. Pisanie po ich śladach. Czytanie tekstu. Odpowiadanie na pytania. Wskazywanie odpowiednich zdjęć.


Dla chętnych:








Wakacyjne podróże

5.06.2020 piątek

Temat dnia: Nadeszło lato

Zabawa Burza na morzu.
Dorosły ustawia krzesełka na obwodzie koła. Dziecko jest marynarzem. Siada na krzesełku. Dorosły (kapitan) staje w środku koła i wypowiada komendy, na które dziecko reaguje odpowiednim zachowaniem.

 − Spokój na morzu – dziecko delikatnie kołysze się (na boki) na krzesełku, mówi cicho szszyy… 
− Na lewą burtę – przesiada się o jedno krzesełko w lewą stronę.
− Na prawą burtę – przesiadają się o jedno krzesełko w prawą stronę.
 − Burza na morzu – zamienia miejsce (inne krzesełko)

Karta pracy, Litery i liczby, cz. 2, s. 77.
Odszukanie w naklejkach nazw środków lokomocji przedstawionych na zdjęciach. Naklejanie ich w odpowiednich miejscach.

Zajęcia 1. Nadeszło lato – rozmowa na temat nowej pory roku.

Układanie zdań na temat lata (z wykorzystaniem zdjęć z kart pracy).
Np. Latem na polu dojrzewa zboże.
Latem w ogrodach i na polach ludzie zbierają truskawki.
Latem w lesie rosną jagody…
Dziecko układa zdania, dorosły je zapisuje. Potem przypomina je dziecku, a ono liczy w nich wyrazy. 

Karty pracy, cz. 4, s. 64−65.
Odczytanie zdania: Jest lato. Oglądanie zdjęć, słuchanie tekstu na ich temat, odczytanego przez dorosłego. Rysowanie na każdej kolejnej gałązce o jedną jagodę mniej. Kolorowanie rysunków.

Zabawa ruchowa z wykorzystaniem rymowanki o wakacjach.
Dzieci maszeruje, mówi rymowankę za dorosłym i rytmiczne klaszcze.

Wakacje, wakacje
to wspaniały czas,
czekają na nas morze,
góry, rzeka, las

Zajęcia 2. Zabawa dydaktyczna Czym pojedziemy na wakacje? 

Karta pracy, cz. 4, s. 66.
Określanie, dlaczego pętle są tak narysowane. Kończenie rysowania linii między kwiatami. Kolorowanie kwiatów. 

Rozwiązywanie zagadek o różnych środkach lokomocji.
Obrazki/zdjęcia różnych środków lokomocji – rozwiązań zagadek.
 Dziecko rozwiązuje zagadki i wskazuje obrazki/zdjęcia przedstawiające ich rozwiązania.

Pędzi po torze szybko,
z daleka, bo tłum podróżnych na stacji czeka. (pociąg)

Ma skrzydła, choć nie jest ptakiem.
Lata podniebnym szlakiem. (samolot)

Ma maskę, a pod nią konie, cylindry – nie na głowie.
A w środku siedzi człowiek. (samochód)

Ta wielka latająca maszyna
owada – ważkę, przypomina.  (helikopter)






Karta pracy, cz. 4, s. 67.

Otaczanie w pierwszej pętli obrazków kwiatów polnych, a w drugiej – obrazków zwierząt leśnych. Kończenie rysowania linii między kwiatami według wzoru z poprzedniej karty. Kolorowanie kwiatów.

Dla chętnych:



Wakacyjne podróże

Temat dnia: Lato na wakacjach

Karta pracy, cz. 4, s. 62.
Słuchanie, dokąd podróżują ludzie podanymi środkami lokomocji. Naklejanie obok obrazków środków lokomocji obrazków odpowiednich miejsc.

Zajęcia 1. Masażyk "Malujemy lato".
Dziecko zajmuje miejsce za plecami dorosłego siedzącego z przodu (lub dwoje dzieci jedno za drugim)
Dorosły recytuje wiersz Bożeny Formy, dziecko palcami i dłońmi obrazuje go na plecach kolegi lub dorosłego. Powtarzamy zabawę zmieniając się rolami.

Świeci słońce,                    wykonuje rozwartymi dłońmi ruchy koliste na środku pleców,
pada deszcz:                     dotyka opuszkami palców różnych miejsc na plecach,
kapu, kap, kapu, kap       zaciśniętymi piąstkami delikatnie uderza  w różnych miejscach,
 A my z latem wyruszamy    energicznie przesuwa rozwarte dłonie z lewej strony do prawej, zwiedzić świat, zwiedzić świat   poklepuje rozwartymi dłońmi plecy w różnych miejscach, Policzymy drzewa w lesie        dotyka pleców kolejno wszystkimi palcami lewej dłoni i prawej dłoni równocześnie,
 i kwiaty na łące,            rysuje kontury kwiatów,
powitamy tańcem księżyc        masuje plecy rozwartymi dłońmi,
 i kochane słońce.                    wykonuje szybki, okrężny masaż całą dłonią,
Pobiegniemy wąską dróżką,      stuka, na przemian, opuszkami palców, górskimi szlakami,    rysują dwie linie równoległe (ścieżkę) palcami wskazującymi,
 do kąpieli w słonym morzu      całą dłonią rysuje fale,
wszystkich zapraszamy.            delikatnie szczypie.


Zajęcia 2. Gdzie chciałbym pojechać na wakacje?
obrazki przedstawiające krajobrazy:


Dziecko wybiera obrazek miejsca, do którego chciałyby pojechać na wakacje; uzasadnia swój wybór.

Zabawa pantomimiczna – Odgadnij, co będę robił podczas wakacji.
Dziecko naśladuje czynności, które można wykonywać podczas letniego wypoczynku. Dorosły lub uczestnicy zabawy odgadują, o jaką czynność chodzi.

Karta pracy, cz. 4, s. 62–63 (fragment).
Kolorowanie na obu kartach wakacyjnego pociągu.


 Dla chętnych:



Wakacyjne podróże


3.06.2020 środa

Temat dnia: Góralskie liczenie

Ćwiczenia indywidualne w czytaniu.
Książka (s. 92–93)
Czytanie tekstu o wyjściu mamy, Olka i Ady do kina na film o małpce.

Zajęcia 1.Ćwiczenia w dodawaniu i odejmowaniu.
Liczmany, kartoniki z liczbami i znakami: +, −, =

Zadanie 1.
 Na hali, na hali 
10 owiec juhas pasie.   
Dwie w góry mu uciekły.   
Ile teraz masz owiec, juhasie?

Dziecko układa 10 liczmanów. Odsuwa 2. Układa działanie: 10 – 2 = 8 .Odpowiada na pytanie: Teraz jest 8 owiec.

Tak samo postępują przy innych zadaniach.

Zadanie 2.
Do zagrody 9 owiec
wpędził juhas młody.
Ale cztery starsze owce
uciekły z zagrody.
Policz teraz szybko mi –
ile owiec w zagrodzie śpi?

Zadanie 3.
Na hali, na hali    
raz się tak zdarzyło,
że do 7 starszych owiec 
3 młode przybyły.
Powiedz teraz mi –
ile wszystkich owiec
w zagrodzie śpi?

Zadanie 4.
Na łące pod górą
juhas owce pasie;  
cztery czarne owce
i pięć białych hasa.
Ile wszystkich owiec
jest w stadzie juhasa?

Zajęcia 2. Malowanie gór farbami na pogniecionej kartce.



Wskazywanie pasm górskich na mapie.
Odczytywanie ich nazw z dorosłym lub samodzielnie; zwrócenie uwagi na kolorystykę pasm górskich na mapie.
Mapa fizyczna Polski.








Malowanie gór farbami na pogniecionej kartce.
farby plakatowe, kartka, pędzelek, kartka z bloku technicznego.
Dziecko formuje z pogniecionego papieru pasmo górskie, przykleja je na kartce z bloku technicznego; maluje farbami plakatowymi na różne odcienie brązu; maluje drzewa iglaste u podnóża gór.

Zabawa ruchowa Hasła.
Na hasło: Wspinaczka, dziecko stoi i wyciąga ręce w górę, wykonując ruchy naprzemienne. Na hasło: Spacer, maszeruje po pokoju.

Spacer w pobliżu przedszkola – obserwowanie przyrody.


 Dla chętnych:


Wakacyjne podróże

2.06.2020 wtorek

Temat dnia: Wakacje na Wybrzeżu

Karta pracy, cz. 4, s. 60.
Wykonanie łódki według instrukcji. Rysowanie po śladach.

Słuchanie piosenki


Rozmowa na temat piosenki. Dorosły pyta:
− O czym jest ta piosenka?
− Gdzie możemy spędzić wakacje?
− Dlaczego najprzyjemniejsze są wyjazdy latem?

Zajęcia 1. Słuchanie opowiadania Małgorzaty Strękowskiej-Zaremby „Wakacyjne podróże”.
Książka (s. 84–85)

Od samego rana tata, Olek i Ada planowali podróże wakacyjne. Zapomnieli o porannym myciu, a nawet o przebraniu się z piżam. Gdyby nie mama, zapomnieliby też o śniadaniu. Szczęśliwie mama przypomniała im o wszystkim. Kiedy byli już umyci, przebrani i najedzeni, wyjęła z szafy wielki globus i postawiła go na podłodze. – Teraz możecie podróżować palcem po całym świecie.   – Super! – ucieszył się Olek. Bez namysłu zakręcił globusem. Fruuu! Gdyby kula ziemska obracała się tak szybko, wszyscy dostaliby kręćka jakiegoś lub co najmniej zadyszki. Przed oczami Olka, Ady i taty mknęły kontynenty: Ameryka Północna i Ameryka Południowa, Afryka, Europa i zaraz Azja i Australia.
  – Tu jedziemy! – Palec Olka zatrzymał rozpędzony świat namalowany na globusie. – Australia, Sydney. Niezłe miejsce. Będzie fajnie. W Australii są kangury i koale.  – W Sydney chciałbym zobaczyć gmach filharmonii – wtrącił tata.  – A będzie tam gmach naszego przedszkola? – spytała Ada.  Olek spojrzał na siostrę z politowaniem. Przecież nikt nie podróżuje do przedszkola, które jest kilka metrów od domu. Zakręcił drugi raz. Jego palec wskazał państwo leżące w Ameryce Południowej.  – Brazylia. Dobry wybór – pochwalił tata. – Są tam wspaniałe plaże. Chętnie poleżałbym sobie – przeciągnął się leniwie. – Może i ja zaproponuję podróż? – mama zajrzała do salonu. – Chciałabym pojechać z wami do Indii. Zawsze interesowała mnie Azja i jej kultura. Chociaż Afryka też jest ciekawa.  – No pewnie! Jedziemy do Kenii! Do parku z dzikimi zwierzętami. Zobaczymy słonie i żyrafy! – zawołał Olek ożywiony wizją spotkania dzikiego słonia, a może i lwa.  – A będzie tam nasz park? – nieśmiało spytała Ada. Wszyscy spojrzeli na nią jak na przybysza z kosmosu.  – Nasz park będzie czekał na ciebie w Polsce. Teraz ja wybieram – powiedział tata. Energicznie zakręcił globusem. Niebieski kolor oceanów i mórz zmieszał się z zielonym, żółtym i brązowym – kolorami kontynentów. Adzie aż zakręciło się w głowie. Świat na globusie obracał się zbyt szybko. Co będzie, jeżeli palec taty trafi na głęboki ocean? Nie chciałaby spędzić wakacji na oceanie. Tam już z pewnością nie ma znajomego parku ni przedszkola ani placu zabaw z dużą okrągłą piaskownicą.   – Stany Zjednoczone. Waszyngton – zakomunikował tata.  – Jest tam plac zabaw? – spytała Ada.  – Naszego nie ma, są inne. Jest za to Biały Dom i...  – Ale naszego domu tam nie ma – przerwała tacie Ada.  – Ja nie mogę! Chcesz jechać na wakacje czy nie? – zniecierpliwił się Olek.  – Chcę. Tylko nie tak daleko – bąknęła Ada.  – To gdzie? Wybieraj – podsunął jej globus.   Ada zamknęła oczy. ,,Niech los zdecyduje” – pomyślała i dotknęła palcem globusa. – Tu! Cała rodzina wbiła wzrok w miejsce, które wskazał palec Ady. Mama i tata pierwsi gruchnęli śmiechem. – Europa, Polska, Warszawa – podsumował Olek. Ada westchnęła z ulgą. Jak to dobrze, że zdała się na los szczęścia. W Warszawie jest jej przedszkole i dom, i park, i znajomy plac zabaw. No i tuż pod Warszawą mieszkają ukochani dziadkowie. Co ważne, ich dom stoi w pobliżu lasu. – Pojedziemy do babci i dziadka. Tam są bociany, dzięcioły, kukułki, żabki, biedronki, ślimaki, pszczoły – zachwalała Ada. – Mrówki, komary i muchy – dorzucił ponuro Olek. Ale już po chwili śmiał się jak tata i mama. Nawet napad komarów nie odstraszyłby ani jego, ani Ady od podróży do dziadków. Podpatrywanie ptaków w towarzystwie dziadka, który zna setki ciekawostek o zwierzętach, to był najlepszy z wakacyjnych planów.

Rozmowa na temat opowiadania.
 − Co Olek, Ada i tata planowali z samego rana?
 − Dzięki czemu mogli podróżować palcem po całym świecie?
− Jakie kontynenty były widoczne na globusie?
− Co wskazywał palec Olka?
− Co wskazywał palec taty?
− Gdzie chciała pojechać mama?
− Co wspominała cały czas Ada?
− Co wskazywał palec Ady? Gdzie ona chciała pojechać na wakacje?

Ćwiczenia z książką.
Dziecko czyta tekst znajdujący się pod ilustracjami w książce.

Zajęcia 2. Wykonanie pracy plastycznej Wakacje na Wybrzeżu.




Słuchanie nagrania odgłosu fal morskich uderzających o plażę (szumu morza).

Dorosły pyta:
− Czego odgłosu słuchałeś/aś?
− Czy ten odgłos był przyjemny?
 − Pokaż rękami, jak porusza się fala.

Dorosły prosi dziecko o dokończenie zdania:
Chciałbym (chciałabym) pojechać nad morze, bo…

Wskazanie na mapie Polski Morza Bałtyckiego.
Mapa Polski.


Dziecko wskazuje Morze Bałtyckie na mapie Polski.

Zapoznanie ze sposobem wykonania pracy plastycznej Wakacje na Wybrzeżu

Wyprawka plastyczna , karta 4, kartka z bloku technicznego, klej, farby plakatowe, pędzelek, kubeczek z wodą.
  • Wypychanie z karty gotowych elementów.
  •  Malowanie kartki z bloku technicznego tak, aby była podzielona na trzy pasy: żółty (piasek na plaży), niebieski (morze), jasnoniebieski (niebo).
  •  Przyklejanie poszczególnych elementów w odpowiednich miejscach na wyschniętej, pomalowanej kartce. 
  •  Wykonanie prac przez dziecko.
  •  Porządkowanie miejsca pracy.
Dla chętnych:




  

1.06.2020 poniedziałek




                                                                      Życzenia i Piosenka



Dzień Dziecka świętujemy - naszą odmienność szanujemy


Kolorowanki:











Niby tacy sami, a jednak inni

29.05.2020 piątek

Temat dnia: Moje uczucia cd.

Zajęcia 1. Zabawa z wykorzystaniem kostki mimicznej.
 Kostka mimiczna.

 Dziecko ogląda kostkę mimiczną, nazywa emocje przedstawione na obrazkach buzi.
Dorosły pyta:
− Kiedy się złościmy? (Kiedy ktoś lub coś nie pozwala robić tego, co chcemy albo dostać tego, czego potrzebujemy, gdy ktoś chce nam wyrządzić krzywdę).
− Kiedy się smucimy? (Gdy żegnamy się z tym, co straciliśmy albo gdy godzimy się z tym, że niektórych rzeczy nie będziemy mieć).
− Kiedy się boimy? (Gdy czujemy zagrożenie, strach chroni nas przed nim, bo każe nam krzyczeć, uciekać, chować się lub walczyć).
− Kiedy się cieszymy? (Różne osoby cieszą inne rzeczy, zdarzenia).
− Kiedy się wstydzimy? (Gdy różnimy się czymś od innych i oni dają nam to odczuć; gdy nie spełniamy czyichś oczekiwań, nadziei, gdy przyłapano nas na czymś niewłaściwym).
− Kiedy zazdrościmy? (Gdy nie mamy tego, co mają inni – pojawia się wtedy w nas złość lub smutek, możemy czuć jedno i drugie).
Dziecko siedzi przed dorosłym, rzuca kostką mimiczną. Nie pokazuje, co wskazała kostka, tylko miną przedstawia odpowiednią emocję. Dorosły naśladuje minę, jaką przedstawiło dziecko, i nazywa związaną z nią emocję. Zamiana ról.


Zajęcie 2. Rysowanie na kartkach tego, co cieszy dziecko, i tego, co je smuci.
kartka podzielona na pół – w lewym górnym rogu rysunek chmurki, a w prawym górnym rogu – słoneczka, kredki.
Dziecko dostaje kartkę podzieloną na pół, z rysunkiem chmurki i słoneczka w ich rogach. Po lewej stronie kartki (chmurka) rysują to, co je smuci, a po prawej stronie (słonko) – co je cieszy. Potem omawiają z dorosłym swój rysunek.

Karta pracy, cz. 4, s. 59.
Rysowanie szlaczków po śladach, a potem – samodzielnie. Rysowanie rybek i fal po śladach. Kończenie rysowania rybek według wzoru. Kolorowanie ich.

Dla chętnych:



Niby tacy sami, a jednak inni

28.05.2020 czwartek

Temat dnia: Moje uczucia

Zabawa „Z czego jestem zadowolony?”
duża koperta, małe karteczki 
Dziecko dostaje kopertę, którą podpisuje lub ozdabia. Potem na karteczkach rysuje to, co zrobiło wczoraj dobrze, z czego są zadowolone. Wspólnie z dorosłym omawia zadanie.


Zajęcia 1. Słuchanie tekstu Jolanty Kucharczyk „Moje uczucia”.

Żal mi minionych wakacji, urodzin, które już były,
 i tego, że odwiedziny babci już się skończyły.
 Smutno, że tata wyjechał, mama tak mało ma czasu,
i złość mnie bierze, że brat mój robi tak dużo hałasu.

Tu, w moim sercu, mieszkają uczucia: miłość, radość i smutek.
Czasem jestem tak bardzo szczęśliwy, lecz czasem także się smucę.
W kieszonce kasztan na szczęście o tym wciąż przypomina,
że wszystko, co jest tak smutne, kiedyś z czasem przemija.

 Zobacz, już się uśmiechasz, bo znowu będą wakacje,
 tata niedługo już wróci, z mamą pójdziesz na spacer.
Po burzy zawsze jest tęcza, po deszczu słońce znów świeci,
po chwilach trudnych i smutnych znowu szczęśliwe są dzieci.

Rozmowa na temat tekstu.
 − Co mieszka w sercu?
− Czy zawsze jest nam wesoło?
− Czy zdarza się, że coś was smuci?
− Czy zdarza się, że coś was złości?
Dorosły przypomina, że uczucia, emocje są czymś normalnym, naturalnym, co zawsze towarzyszy ludziom – dorosłym i dzieciom. Ale należy pamiętać o tym, że po burzy zawsze jest tęcza, po deszczu słońce znowu świeci, po chwilach trudnych i smutnych znowu szczęśliwe są dzieci.

Zajęcia 2. Nauka wiersza Krystyny Datkun-Czerniak „Wszystkie dzieci”.

W sercach dzieci   
radość gości
  – gdy bezpieczne są.
Mają prawo do miłości
– przecież po to są!


Wykonanie papierowych pacynek paluszkowych.
Wyprawka plastyczna, karta I, nożyczki, klej.
Dziecko wycina pacynkę, skleja ją. Określa, jakie emocje są przedstawione na buziach Olka i Ady. Dziecko z dorosłym w parze  próbują prowadzić dialogi, korzystając z wybranych pacynek. 

Dla chętnych:





Niby tacy sami, a jednak inni

27.05.2020 środa

Temat dnia: Dziwni goście

Karty pracy, cz. 4, s. 56–57.
Patrzenie na obrazek. Opowiadanie, co się na nim dzieje. Odszukiwanie na dużym obrazku przedmiotów, roślin umieszczonych na dole kart.

Zajęcia 1. Wykonanie pracy Obrazek dla przyjaciela. 

Wypowiedzi dziecka na temat: Kogo nazywamy przyjacielem?
Kartonowe serce, mazak.
Dziecko podaje cechy przyjaciela, które dorosły zapisuje na kartonowym sercu. Potem umieszcza je w widocznym miejscu Np.: dba o nas, jest pomocny, opiekuńczy, rozbawia nas, czujemy się przy nim bezpiecznie…
Bezgłośne wymawianie imion swoich przyjaciół.
Dziecko wymawia kolejno imiona swoich przyjaciół, nie wydając głosu, a poruszając tylko wargami. 

Zapoznanie ze sposobem wykonania prac (według Igora Buszkowskiego).
podstawa pudełka po czekoladkach, brystol, szary papier, kolorowy papier, nożyczki, klej
Ramą obrazka jest podstawa pudełka po czekoladkach. W jej wnętrzu dziecko tworzy dowolną kompozycję, np. góry, jezioro, las, łąkę, miasto… Aby kompozycja była wypukła, część papierów potrzebnych do wykonania pracy dziecko może pognieść. 
• Wykonanie pracy przez dziecko. 
• Porządkowanie miejsc pracy.
• Wręczenie pracy swoim przyjaciołom. 

Zajęcie 2.
Karta pracy, cz. 4, s. 58.

Opowiadanie o tym, jak Olek i Ada obchodzili Dzień Dziecka. Układanie zdań o każdym obrazku. Pisanie samodzielnie lub z dorosłym imienia dziecka. Ozdabianie pola z imieniem.

Dla chętnych:




Niby tacy sami, a jednak inni

26.05.2020 wtorek




Temat dnia: Co jest cięższe, a co lżejsze?

Ćwiczenia emisyjne.
Ćwiczenia z wykorzystaniem słów i sylab, melodii wymyślonych przez dorosłego:
− Złość, złość – mam jej dość; radość wielka, he, he, he, o, o!

Zajęcia 1. Co jest cięższe, a co lżejsze? – zabawy z zastosowaniem wagi szalkowej.
 Zapoznanie z wagą szalkową.
Waga szalkowa.
Dziecko ogląda wagę, nazywa jej części za dorosłym
Ćwiczenia z zastosowaniem wagi szalkowej.
Klocki: drewniane, sześcienne, miś.
Dorosły mówi, że dziecko będzie porównywać wagę (masę) misia i klocków.

Pierwsza sytuacja.
Dorosły kładzie na lewej szalce misia, a na prawej – trzy klocki.  − Co jest cięższe?
Po czym to poznałeś? − Co jest lżejsze? Po czym to poznałeś?

Druga sytuacja.
Dorosły kładzie na lewej szalce misia, a na prawej – cztery klocki. − Co jest cięższe? Co jest lżejsze? − Po czym poznałeś, że cztery klocki ważą tyle co miś? (Ilość klocków musi być taka, aby ich masa równoważyła masę misia).

 Trzecia sytuacja.
Dorosły kładzie na lewej szalce misia, a na prawej – pięć klocków. − Co jest cięższe? Po czym to poznałeś? − Co jest lżejsze? Po czym to poznaliście?

Ćwiczenia w porównywaniu masy przedmiotów.
Różne przedmioty, np.: klocki, piłeczki, lalki, misie, tworzywo przyrodnicze, wagi szalkowe. Dziecko porównuje masę wybranych przedmiotów i określa, co jest cięższe, co jest lżejsze. 

 Karta pracy, cz. 4, s. 55.
Kolorowanie w każdej parze cięższego przedmiotu. Kończenie rysowania wag według wzoru.

Zabawa ruchowa Waga.
Dzieci  z dorosłym stają naprzeciwko siebie. Podają sobie ręce i naprzemiennie wykonują przysiady.

Zajęcia 2. Słuchanie wiersza Ewy Małgorzaty Skorek Nazwy miesięcy – utrwalanie nazw miesięcy. 
W miejscach oznaczonych * dziecko powtarzają za dorosłym – na jednym wydechu – nazwy miesięcy.
Jakie miesiące w roku mamy?
 Czy wszystkie nazwy miesięcy znamy?
Komu nie sprawi trudu zadanie,
niech rozpoczyna ich wyliczanie.
 Powietrza dużo buzia nabiera
 i na wydechu nazwy wymienia:
− styczeń, luty, marzec, kwiecień, maj, czerwiec, lipiec, sierpień, wrzesień, październik, listopad, grudzień.
* Jeśli za trudne było zadanie, ćwicz dalej z nami to wyliczanie:

 − styczeń, luty, marzec, kwiecień, maj, czerwiec, lipiec, sierpień, wrzesień, październik*, − styczeń, luty, marzec, kwiecień, maj, czerwiec, lipiec, sierpień, wrzesień, październik*.

Dla chętnych:

 Dużo wiem o mojej mamie:




Niby tacy sami, a jednak inni

25.05.2020 poniedziałek

Temat dnia: Piłka dla wszystkich

Ćwiczenia wyczucia ciała i przestrzeni – Wiatraczki.
Dziecko obraca się wokół własnej osi z rozłożonymi w bok rękami, w jedną i w drugą stronę. Ćwiczenia rąk i nóg – Spacer raków.
Dziecko porusza się tyłem, w siadzie podpartym, w różnych kierunkach.
Ćwiczenia uspokajające – Maszerujemy i mówimy rymowankę.
Dziecko maszeruje po obwodzie koła, rytmicznie klaszcząc i powtarzając rymowankę:
My jesteśmy dzieci, my kochamy słońce, ptaki śpiewające i drzewa szumiące.

Zajęcia 1. Słuchanie opowiadania Agaty Widzowskiej Piłka dla wszystkich.

Zabawa Piłka nożna.
Gwizdek
Dziecko naśladuje grę w piłkę nożną – biega za piłką, kopie ją. Na sygnał – dźwięk gwizdka – zatrzymuje się i mówi za dorosłym rymowankę:

Piłka tu, piłka tam, w piłkę nożną sobie gram

Książka (s. 82–83)
Dziecko słucha opowiadania i ogląda ilustracje w książce.

Niepełnosprawny Franek z grupy Ady często śnił o tym, że gra w piłkę nożną. W snach nie siedział na wózku inwalidzkim, tylko biegał po boisku najszybciej z całej drużyny i strzelał najwięcej goli. – Brawo, Franek! – krzyczeli kibice. – To najlepszy zawodnik! – rozlegały się głosy. Jednak gdy szczęśliwy i dumny Franek otwierał oczy, od razu uświadamiał sobie, że to był tylko sen, a on nigdy nie zostanie piłkarzem. Patrzył na swoje nogi, którymi nie mógł poruszać, i robiło mu się wtedy bardzo smutno. Ada przyjaźniła się z Frankiem i bardzo lubiła się z nim bawić. Pewnego dnia zauważyła, że chłopiec jest wyjątkowo radosny. Miał roześmiane oczy i wesoło pomachał do niej, gdy tylko pojawiła się w sali. Dziewczynka była ogromnie ciekawa, co jest tego przyczyną. Może dostał długo oczekiwany bilet do teatru? A może spełniło się jego marzenie o jeździe na koniu? – Cześć! Nie uwierzysz, co się stało! – powiedział Franek, gdy Ada usiadła przy nim na dywanie. – Opowiedz. – W sobotę pojechałem z moim starszym kuzynem na mecz piłki nożnej. Grały drużyny z dwóch różnych szkół. Byłem bardzo blisko i mogłem obserwować każdy ruch zawodników! – To świetnie. Ja nie przepadam za oglądaniem meczu, ale cieszę się, że ci się podobało – odpowiedziała Ada. – Mój kuzyn podwiózł mnie do ławki, na której siedzieli zawodnicy rezerwowi. I całe szczęście, bo bramkarz skręcił nogę w kostce i trzeba go było zastąpić. Wyobraź sobie, że nagle ktoś kopnął piłkę, a ja ją złapałem! – Ojej! Zostałeś bramkarzem? – Nie. Po prostu piłka wypadła poza boisko i leciała prosto na mnie. Chwyciłem ją i rzuciłem z powrotem jednemu z napastników. – Brawo! – A wtedy on na mnie nakrzyczał… – Jak to nakrzyczał? Powinien ci podziękować – zdziwiła się Ada. – Niestety, nie. Powiedział, żebym się stamtąd wynosił, bo tylko przeszkadzam. A jego koledzy się śmiali i słyszałem, jak mówią o mnie „krasnal na wózku”. – Prawdziwi sportowcy się tak nie zachowują! – zezłościła się Ada. – Jeden z nich zaczął pokracznie chodzić i wskazywał na mnie palcem, a potem wszyscy śmiali się z moich butów. Chciałbym chodzić, nawet taki wykrzywiony, a ja przecież nie mogę chodzić wcale… Pomyślałem, że piłka jest nie dla mnie. – Myślałam, że opowiesz mi o czymś wesołym. Jak cię zobaczyłam, wyglądałeś na szczęśliwego, a ta historia jest smutna – stwierdziła Ada. – Bo jeszcze wszystkiego ci nie opowiedziałem! – uśmiechnął się Franek. – Potem wydarzyło się coś wspaniałego! Ada była bardzo ciekawa, a Franek opowiadał dalej: – Mój kuzyn bardzo się zdenerwował i zdecydował, że zabierze mnie z tego boiska, chociaż mecz rozgrywał się dalej. Kiedy odjeżdżałem, usłyszałem dźwięk gwizdka. Kapitan drużyny przerwał mecz i zwołał wszystkich zawodników. Nie słyszałem, co do nich mówił, ale po chwili dogonił nas, a za nim przybiegła reszta drużyny. Powiedział do mnie tak: „Jako kapitan Niebieskich chciałem cię przeprosić za zachowanie moich kolegów. Oni zresztą zrobią to sami”. I wtedy każdy z piłkarzy podszedł do mnie i podał mi rękę. Widziałem, że było im wstyd. Zapytali, jak mam na imię i co mi właściwie dolega. – To dobrze, bo już chciałam się wybrać z Olkiem na to boisko i im dokopać! – powiedziała stanowczo Ada. – Chciałaś ich zbić? – spytał zaskoczony Franek. – Nie, dokopać im kilka goli. Jak się zdenerwuję, to potrafię kopnąć tak mocno jak stąd do Krakowa! – To szkoda, że cię tam nie było – zaśmiał się chłopiec. Franek opowiedział Adzie ciąg dalszy tej historii. Zawodnicy dowiedzieli się, że chłopiec doskonale zna zasady gry w piłkę nożną, bo razem z tatą ogląda każdy ważny mecz. Zaproponowali Frankowi, żeby został sędzią, dali mu gwizdek i posadzili na honorowym miejscu, z którego miał świetny widok na całe boisko. Od tej chwili chłopiec bacznie obserwował grę, dawał sygnały zawodnikom, a nawet zadecydował o jednym rzucie karnym. Okazało się, że jest bardzo dobrym i uważnym sędzią i nikt nie powiedział o nim „sędzia kalosz”, czyli taki, który się nie zna na grze i ciągle się myli. – I wiesz, co mi powiedzieli na pożegnanie? – zakończył opowieść Franek. – Powiedzieli, że skoro mam niesprawne nogi i nie mogę grać w piłkę nożną, to przecież mam sprawne ręce i mogę grać w koszykówkę. Mój tata dowiedział się, kto prowadzi drużynę koszykarską dla zawodników na wózkach, i od jutra zaczynam treningi. A ja myślałem, że piłka jest nie dla mnie. – Piłka jest dla wszystkich! – powiedziała Ada. – Zobaczysz, kiedyś przyjdę na mecz koszykówki. Ty będziesz najlepszym koszykarzem, a ja będę piszczała najgłośniej ze wszystkich kibiców.

Rozmowa na temat opowiadania.
− Co śniło się Frankowi?
− O czym opowiadał Adzie?
 − Jak zachowywali się chłopcy?
− Co zrobił ich kapitan?
− Kim został Franek na meczu?
− Co powiedzieli chłopcy Frankowi na pożegnanie?
 − Co będzie ćwiczył Franek?
− Jak oceniasz zachowanie chłopców na początku, a jak potem, po rozmowie z kapitanem?

Dziecko czyta tekst znajdujący się pod ilustracjami w książce samodzielnie lub z pomocą dorosłego.
Wyjaśnienie pojęcia tolerancja.
Tolerancja oznacza cierpliwość i wyrozumiałość dla odmienności. Jest poszanowaniem cudzych uczuć, poglądów, upodobań, wierzeń, obyczajów i postępowania, choćby były całkowicie odmienne od własnych albo zupełnie z nimi sprzeczne. Współcześnie rozumiana tolerancja to szacunek dla wolności innych ludzi, ich myśli i opinii oraz sposobu życia.
Dorosły pyta:
− Czy chłopcy byli tolerancyjni?
− Czy znacie inne przypadki braku tolerancji? (Wyśmiewanie się z ludzi o innym kolorze skóry, innego wyznania…).
− Czy należy wyśmiewać się z kogoś, dlatego że jest gruby, jeździ na wózku…?

Zajęcia 2. Wykonanie pracy plastycznej Dzieci z całego świata.
Oglądanie zdjęć przedstawiających dzieci z różnych kontynentów.
Zdjęcia dzieci z różnych kontynentów.










Dziecko ogląda zdjęcia, wymienia różnice między przedstawionymi na nich dziećmi (kolor skóry, kształt oczu itd.). 

Zabawa uwrażliwiająca zmysł dotyku – Badamy swoją twarz.
Dziecko za pomocą dotyku bada kształt swojej głowy, wypukłość nosa, uszu i policzków, ułożenie brwi itp.
Dorosły pyta:
 − Jaki kształt ma głowa?
− Jakie są twoje włosy? (Proste, kręcone, miękkie…).
− Wymień części twarzy. − Popatrzcie na dorosłego. Czy jest taki sam jak wy? Czy ma taki sam kolor oczu i włosów?

Zapoznanie ze sposobem wykonania pracy plastycznej
kartka z narysowanymi kołami (o średnicy 15 cm), kwadraty (o boku długości 20 cm), wycięte z szarego papieru pakowego, klej, nożyczki, kredki.
 • Wycinanie kół.
• Rysowanie na kołach oczu, nosa, ust (kształt jest uzależniony od koloru koła).
• Przyklejanie kół na kwadracie z szarego papieru.
• Dorysowywanie włosów w taki sposób, aby zarysować kredkami linię łączącą koło z papierem.
• Wycinanie narysowanej głowy.

• Wykonanie pracy przez dziecko

Dla chętnych:






Święto rodziców

22.05.2020 piątek

Temat dnia: Festyn

Karta pracy, cz. 4, s. 53.
Rysowanie szlaczków po śladzie, a potem – samodzielnie. Rysowanie po śladach rysunków.

Zajęcie 1. Słuchanie opowiadania Agaty Widzowskiej Festyn.
Rozmowa na temat festynu.
Dorosły pyta:
 − Co to jest festyn?
− Z jakiej okazji organizuje się festyn?

Słuchanie opowiadania
Książka (s. 78–81)
Na rodzinny festyn do przedszkola Ady przyszło wiele rodzin, między innymi mama i tata Ady oraz Olek. „Święto rodziców” okazało się dobrym pomysłem i okazją do wspólnej zabawy. Całe przedszkole było udekorowane obrazkami namalowanymi przez dzieci oraz kwiatami. W ogródku postawiono dodatkowe ławki, leżaki i miękkie pufy do siedzenia. Dzieci wymyśliły wiele śmiesznych konkurencji, w których brali udział dorośli. Zaczęło się od zagadek, potem były zawody w podrzucaniu piłki głową, co okazało się ulubionym zajęciem niektórych tatusiów. Przedszkolaki zorganizowały pokaz puszczania baniek mydlanych, które wirowały w powietrzu, mieniąc się wszystkimi kolorami tęczy. Najwięcej śmiechu wywołała ogromna bańka, która osiadła na nosie jednego z rodziców –  minęło sporo czasu, zanim pękła! Tata Ady i Olka wygrał konkurs w skakaniu na jednej nodze dookoła karuzeli i chociaż w trakcie spadł mu lewy but, nie poddawał się do końca. – Brawo! – krzyczała Ada. – Tato! Tato! – dopingował Olek. Następnie odbył się konkurs drużynowy z udziałem dorosłych i dzieci. Liczyły się zręczność i refleks. Każdy rodzic otrzymał plastikową butelkę, a zadaniem dzieci było jak najszybsze napełnienie jej wodą i zakręcenie. Ach, ile było przy tym radości! Wszyscy się nawzajem pooblewali, jakby to był śmigus-dyngus. Na szczęście pogoda była wspaniała i słońce szybko wysuszyło zmoczone ubrania. Mama Ady i Olka zajęła pierwsze miejsce w konkursie nadmuchiwania balonów. W ciągu minuty nadmuchała aż trzy i nawet zdążyła je zawiązać na supeł. Nagle rozległo się potężne trrrach! To jeden z balonów pękł i wystraszył siedzące na dachu gołębie. – Myślałem, że wystrzeliłaś z armaty! – zażartował tata. – To dlatego, że kiedyś grałam na trąbce i mam silne płuca – wyjaśniła mama. Później odbył się konkurs na rodzinne śpiewanie piosenek. Och! Nie każdy potrafi śpiewać. Niektórzy bardzo fałszowali, ale zupełnie się tym nie przejmowali. Przecież wcale nie trzeba być najlepszym we wszystkim. Najważniejsze to umieć się śmiać nawet z samego siebie. Jednak najwięcej radości wywołały wyścigi z surowym jajkiem trzymanym na łyżce. Dorośli starali się zachować równowagę w czasie biegu, a dzieci piszczały z emocji! Bum! Jajko już leżało na ziemi. Bach! Drugie jajko wylądowało na bucie jednego z ojców.  – Cały trawnik zamienił się w jajecznicę! – zachichotał Olek. – To są jajka sadzone – stwierdziła Ada.  Zwycięzcy w różnych konkurencjach otrzymali nagrody zrobione przez dzieci: papierowe sowy z przyklejonymi ruchomymi oczami, świeczki ozdobione suszonymi kwiatkami lub muszelkami, kamienie pomalowane jak biedronki i zakładki do książek.  Każdy, kto zgłodniał, mógł się poczęstować pysznym ciastem i owocami, ale najsmaczniejsze okazały się owsiane ciasteczka, które przedszkolaki upiekły razem z paniami kucharkami.  Na zakończenie rodzinnego festynu dzieci przygotowały część artystyczną, a Ada wyrecytowała wierszyk:
Gdy na Księżyc się wybiorę,
to spakuję do walizki
 moją mamę oraz tatę,
bo nie mogę zabrać wszystkich.
 Z mamą będę liczyć gwiazdy
 i rysować złote słońce,
z tatą zrobię prawo jazdy
 na talerze latające.
Na Księżycu dom postawię
i dla mamy kwiat w ogrodzie,
tacie gwiezdną dam golarkę,
by się mógł ogolić co dzień.
więc, gdy lecieć chcesz w nieznane,
 zabierz tatę oraz mamę!
 Ada otrzymała wielkie brawa, a potem rozpoczęła się loteria. W losowaniu nagrody głównej wzięli udział wszyscy zaproszeni goście. Każdy chciał wygrać, ale przecież to niemożliwe, żeby wygrali wszyscy. Dzieci trzymały kciuki i czekały, aż pani dyrektor odczyta zwycięski numer. – Wygrywa los z numerem 1865! – Hura! To nasz! – krzyknął uradowany Olek. – Mamy szczęście! – pisnęła Ada. Nagrodą główną były bilety do teatru dla całej rodziny. Pozostali uczestnicy wylosowali nagrody pocieszenia w postaci książek. – Trzeba to uczcić! – zaproponowała mama. – Tylko nie każcie mi już dzisiaj skakać na jednej nodze! – zaśmiał się tata.  Tego dnia Ada i Olek byli bardzo dumni ze swoich rodziców. Chociaż są dorośli, mają wspaniałe poczucie humoru i można się z nimi świetnie bawić.

 Rozmowa na temat opowiadania.
Dorosły pyta:
− Z jakiej okazji odbywał się festyn w przedszkolu Ady?
− Kto z rodziny Ady przybył na festyn?
− Jaki konkurs wygrał tata Olka i Ady?
 − Na czym polegał konkurs drużynowy – dorośli z dziećmi?
− W jakim konkursie mama Olka i Ady zajęła pierwsze miejsce?
− Jakie inne konkursy odbyły się jeszcze podczas festynu?
− Jakie nagrody przygotowały dzieci?
− Czym częstowali się goście? − O kim Ada recytowała wiersz?
− Czym zakończył się festyn?

Czytanie tekstu pod ilustracjami. Odpowiadanie na pytania.


Zajęcie 2. Spacer po najbliższej okolicy. Obserwowanie zmian zachodzących w przyrodzie.

Rodzinne sposoby na nudę:









Dla chętnych:


Święto rodziców

21.05.2020 czwartek

Temat dnia: Wokół mamy i taty

Karta pracy, cz. 4, s. 51.
Odwzorowanie kwiatków dla mamy. Rysowanie po śladach rysunków róż.

Karta pracy, cz. 4, s. 52.
Oglądanie obrazków. Odszukiwanie i zaznaczanie 10 różnic miedzy nimi.

Zajęcie1. Wokół mamy i taty – ćwiczenia i zabawy
Układanie zdań o rodzicach
kartonowe czerwone serca (ok. 15 cm), mazaki.
Dziecko układa zdania o mamie, tacie lub o obojgu rodzicach. Dorosły zapisuje wybrane zdania na kartonowych czerwonych sercach. Serca posłużą do ozdoby.

Liczenie słów w wybranych zdaniach.
serca ze zdaniami.
Dorosły odczytuje wybrane zdania z serc, a dziecko liczy w nich słowa i podaje ich liczbę. Np.: Mama to mój największy skarb. (5)
Niech tata żyje sto lat! (5)
Życzę mamie i tacie, aby byli zdrowi, szczęśliwi. (8)
Mamo, tato kocham was. (4)

Dzielenie na sylaby lub głoski nazw obrazków przedstawiających prezenty dla rodziców. Obrazki przedmiotów, roślin, koszyk. ]
Dziecko losuje obrazki z koszyka. Dzieli ich nazwy na sylaby (5-latki) lub głoski (6-latki). Przykładowe obrazki: róża, czekolada, tort, kot, obrazek, wazon, kawa, korale, irys, gerbera, pudełko…

Podawanie rymów do słów: mama, tata.
Mama – rama, gama, tama, dama, lama…
Tata – wata, data, chata, łata, mata…

Nauka rymowanki dla mamy i jej wersji dla taty.
duża sylweta serca, małe czerwone serduszka.
Dziecko powtarza tekst rymowanki fragmentami za dorosłym, recytując rymowankę zapełnia sylwetę serca małymi czerwonymi serduszkami.

Mamo, mamo (Tato, tato) –  co ci dam?  
To serduszko, które mam. 
A w serduszku miłość jest.  
Mamo, mamo (Tato, tato)  – kocham Cię!  

Zabawa orientacyjno-porządkowa Czerwone – zielone.
 Krążki: czerwony i zielony.
Dziecko biega swobodnie po pokoju (ogrodzie). Gdy dorosły podniesie do góry krążek, zależnie od pokazanego koloru wykonują ustaloną uprzednio czynność (na każdy kolor inną). Np. widząc czerwony krążek, wykonują skłon, zielony – stają na jednej nodze, Gdy dorosły opuści krążek, dziecko przestają wykonywać ćwiczenia i znów biega.

Zajęcie 2. Obrazek dla mamy taty.
Wykonanie obrazka według pomysłu dziecka dowolną techniką. Omówienie pracy z dorosłym.

Zabawa Czy znamy imię mamy i taty?
Dziecko podaje imiona rodziców, dzieli je na sylaby.
kartoniki z poznanymi literami
Dziecko układa z liter imiona rodziców, pamiętając, że rozpoczynają się one wielką literą.

Rozmowa na temat słowa serce.
wycięty z czerwonego kartonu kształt ludzkiego serca.
Dorosły pokazuje dziecku serduszko wycięte z czerwonego kartonu i pyta: − Z czym kojarzy Ci się ten kształt? − Czym jest serce

Serce jest mięśniem wielkości pięści. Jego szersza część skierowana jest ku górze, węższa ku dołowi. Dzięki sercu w naszym ciele może krążyć krew.
− Do czego ludziom potrzebne jest serce?
− Czy tylko ludzie mają serca?
 − Czy znasz jakieś przysłowia o sercu?
 Np.:
Co w sercu to na języku.

Czego oczy nie widzą, tego sercu nie żal. 

 Święto rodziców


20.05.2020 środa

Temat dnia: Mój tata

Rozmowa na temat – Jak dzieci pomagają rodzicom?
 Dorosły pyta:
− Czy pomagacie rodzicom w domu? W czym?
− Czy powinniście pomagać rodzicom? Dlaczego?





Karta pracy, cz. 4, s. 49.
Opowiadanie o tym, jak Olek i Ada pomagają rodzicom. Przedstawianie za pomocą rysunku sposobów, w jakie dzieci pomagają rodzicom. Rysowanie po śladzie serduszek, kolorowanie ich.

Zajęcie 1: Słuchanie wiersza
 Słuchanie wiersza Stanisława Grabowskiego „Nie jesteś sam”.

Mama biega po pokojach
 ze ścierką,
 z odkurzaczem,
z froterką.
Tata biega po pokojach
z fajką,
z książką
z pomysłami.
 A ja siedzę szczęśliwa
 w pokoju, gdzie lalka Rozalka,
zeszyty do pierwszej klasy,
atlasy…
Gdy w domu –
tatuś i mama,
nie jestem sama.

 Rozmowa na temat wiersza.
Dorosły  pyta:
 − Co robi mama?
− Co robi tata?
− Gdzie jest dziewczynka?
− Dlaczego jest szczęśliwa?

Wypowiadanie fragmentami tekstu wiersza z radością – najpierw cicho, a później coraz głośniej. Gdy w domu – tatuś i mama, nie jestem sama.

Zajęcie 2. Laurka dla mamy i taty – ćwiczenia plastyczne.
Zapoznanie ze sposobem wykonania pracy.
wyprawka, karta 24, klej, nożyczki, kartka z bloku technicznego w jasnym kolorze formatu A4, naklejki.
·       Składanie kartki z bloku technicznego na pół, tak aby powstała laurka.
·       Wycinanie z karty gotowych elementów.
·        Składanie gotowych elementów i naklejanie ich na kartce według instrukcji, tak aby kwiaty znalazły się w wazonie.
·       Dziecko odczytuje z dorosłym lub samodzielnie napis: Kwiaty dla Mamy i Taty. Przykleja go na pierwszej stronie laurki

Karta pracy, cz. 4, s. 50.
Kolorowanie rysunku bukietu dla mamy. Rysowanie po śladzie drogi Olka i Ady do mamy.

Dla chętnych:





Święto rodziców


19.05.2020 wtorek

Temat dnia: Jak nasi rodzice

Karta pracy, cz. 4, s. 46.
Czytanie zdań z dorosłym lub samodzielnie. Rysowanie swojej mamy i swojego taty. Nazywanie kwiatów.

 Zajęcie 1. Ćwiczenia w porównywaniu wzrostu. 
Mierzenie wzrostu.
Miarka.
Dorosły mierzy wysokość ciała dziecka oraz innych domowników za pomocą miarki zawieszonej na ścianie. W notesie zapisuje wzrost przy imionach osób. Potem wymienia osoby, które uważa za wysokie.

Zabawa ruchowa Kto jest wyższy? Kto jest niższy?
Tamburyn
Dziecko porusza się po pokoju przy dźwiękach tamburynu. Na przerwę w grze dobiera sobie kogoś do pary i porównują swój wzrost. Dźwięki tamburynu zapraszają do ponownego poruszania się. Potem  oceniają, kto w parze był wyższy, a kto niższy. 

Karta pracy, cz. 4, s. 47. 
Kolorowanie ubrań tej osoby z pary, która jest wyższa. Naklejanie zdjęć odpowiedniego kwiatu.

Zabawa ruchowo-naśladowcza "Jak nasi rodzice".
Dziecko porusza się po pokoju  w rytm tamburynu. Na hasło Jak mama naśladuje czynności wykonywane przez mamę. Na hasło Jak tata – czynności wykonywane przez tatę.

Zajęcie 2. Karta pracy, cz. 4, s. 48.
Wyklaskiwanie podanego rytmu, w powtarzaniu tekstu za dorosłym. Określanie, w którą stronę zwrócone są serduszka. Naklejanie brakujących serduszek. Rysowanie po śladach dużych serduszek. Rysowanie w ich wnętrzu małych serduszek.

Wypowiedzi dziecka na temat Co lubią moi rodzice?
Dziecko określa, co lubi mama, co lubi tata, ale odpowiedzi podaje, dzieląc dane słowa na sylaby. Np.: chłopiec mówi, że jego mama lubi cze-ko-la-dę, a tata cias-to.

Zabawa Lustro.
Dziecko i dorosły stają naprzeciwko siebie. Dziecko wykonuje dowolne ruchy, dorosły je naśladuje. Po chwili następuje zmiana ról.  



Dla chętnych:


Święto rodziców

18.05.2020 - poniedziałek

Temat dnia: Mama i tata

Zabawa orientacyjno-porządkowa Wysoko – nisko.
Tamburyn (lub inny instrument)
Dziecko biegaj po pokoju przy akompaniamencie tamburynu. Podczas przerwy w grze, na hasło Wysoko! staje na palcach, wyciąga w górę ręce i klaszcze nad głową; hasło Nisko! jest sygnałem do wykonania przysiadu i uderzenia rękami o podłogę.

Zajęcie 1. Nauka wiersza Jadwigi Koczanowskiej Mama i tata.

Zabawa Moja mama jest…, a mój tata jest…
 Kartony z napisami Mama jest…; Tata jest…, flamaster.
Dziecko kończy zdania (poszukiwanie jak największej liczby określeń przymiotnikowych), dorosły zapisuje określenia wokół napisów: Mama jest…; Tata jest… Wspólnie odczytują napisy (zwrócenie uwagi na podobieństwa i różnice w określeniach mamy i taty).

Słuchanie wiersza.

Mama i Tata to świat nasz cały,
ciepły, bezpieczny, barwny, wspaniały,
 to dobre, czułe, pomocne ręce
 i kochające najmocniej serce.
 To są wyprawy do kraju baśni,
wakacje w górach, nad morzem, na wsi,
loty huśtawką, prawie do słońca
oraz cierpliwość co nie ma końca.
Kochana Mamo, Kochany Tato
dzisiaj dziękować chcemy Wam za to,
 że nas kochacie, że o nas dbacie
 i wszystkie psoty nam wybaczacie.

Rozmowa na temat wiersza.
Dorosły pyta:
− Kim dla dzieci jest mama i tata?
 − Za co dzieci dziękują rodzicom?

 Kończenie zdań rozpoczętych przez dorosłego:
 − Moi rodzice są kochani, bo…
− Pomagam rodzicom w…
− Lubię być w domu, bo…
 − Z tatą najchętniej robię…
− Z mamą najchętniej robię…

Nauka wiersza fragmentami, metodą ze słuchu.

Zajęcie 2. Karta pracy, cz. 4, s. 44–45.
Łączenie pierwszych głosek z nazw rysunków. Rysowanie dla Olka i Ady prezentów, których nazwy powstały z połączenia głosek. Rysowanie po śladach.

Układanie zdrobnień do słów: mama, tata. mama – mamusia, mamuśka, mamunia… tata – tatuś, tatusiek, tatunio… 

 Wycinanie serduszek z czerwonego papieru – doskonalenie umiejętności wycinania.

Czerwony papier, nożyczki dla dziecka.
Łąka w maju

Dla chętnych:


15.05.2020 piątek

Temat dnia: Pierwsza kartka zielnika

Kończenie rymowanek o łące:

 Trawa, kwiaty, biedronka – to na pewno…  (łąka)
Czerwone jak gotowane raki – to…  (maki)
Ma żółty środek, białe płatki, łodyga u niej wiotka. Ten łąkowy kwiat to…  (stokrotka)
 Piegowata dama. Po łące chodzi od rana. Wygrzewa się w promykach słonka. To maleńka…  (biedronka)
 Czy to fruwające kwiaty? Jest ich tyle!  Nie, to…  (motyle)
Lata, lata koło nosa. Uwaga! To groźna…  (osa)
Lata, lata obok czoła. To miodna…  (pszczoła)

Ćwiczenia oddechowe.
 Dmuchamy na dmuchawiec (mniszek pospolity). Dzieci naśladują dmuchanie na trzymaną w ręce roślinę. Dmuchają mocno, aż do braku powietrza.

Zajęcie 1. Słuchanie wiersza Anny Onichimowskiej Zielnik.
 obrazki lub zdjęcia roślin z wiersza

Dorosły recytując, pokazuje kartki z wymienionymi roślinami.

Biały rumianek.
Na drugiej – mały bukiet sasanek.
Na trzeciej – liście dębu i babki.
Na czwartej – fiołki, konwalie, bratki.

 Rozmowa na temat wiersza.
Dorosły pyta:
− Jakie rośliny znajdowały się na kartkach?
− Dlaczego zakładamy zielnik?

Wykonanie przez  dziecko pierwszej strony własnego zielnika (dla chętnych)
rośliny (np. koniczyna, mniszek pospolity, szczaw…), kawałki taśmy klejącej, kartkę z bloku technicznego (kolorowa).
Dziecko dostaje jedną roślinę (np. koniczynę, mniszek pospolity, szczaw…), kawałki taśmy klejącej, kartki z bloku technicznego (kolorowe). Wykonuje następujące czynności:
• Układa roślinę na kartce.
 • Przykleja ją do kartki za pomocą taśmy klejącej.
(dorosły zachęca dziecko, aby wykonywało dalsze strony zielnika).

Karty pracy, Litery i liczby, cz. 2, s. 76.
 Czytanie zdań, pisanie X pod wyrazem tak jeżeli zadanie jest prawdziwe, lub pod wyrazem nie, jeżeli zdanie jest fałszywe.

Zajęcie 2. Układanie sylwet owadów z klocków w kształcie figur geometrycznych.
 klocki w kształcie figur geometrycznych.
 Dziecko układa sylwety owadów z klocków w kształcie figur geometrycznych. Nazywa swoje owady i podaje nazwy figur geometrycznych, z jakich je ułożyły.


Wspólne wypicie herbatki ziołowej np. rumiankowej.
Herbatka ziołowa np. rumiankowa, kubeczki

Dorosły opowiada o zastosowaniu roślin zielnych, pokazuje syropy, kremy, suszone zioła na herbatę (np. rumianek), szampon pokrzywowy, tabletki rapacholin, krem rumiankowy…




Łąka w maju

14.05.2020 czwartek

Temat dnia: Wiosenna łąka

Karta pracy, cz. 4, s. 43.
Odszukanie na obrazku ukrytych zwierząt. Nazywanie ich. Określanie, dlaczego trudno było je odszukać. Oglądanie zdjęć. Słuchanie nazw produktów z roślin zielnych.

 Ćwiczenia w liczeniu – utrwalanie poznanych zapisów cyfrowych liczb.
 kartoniki z liczbami, kartki, mazaki, klej.


Dzieci losują kartoniki z liczbami. Naklejają je na kartkach. Rysują pod nimi tyle przedmiotów, ile wskazuje liczba.

Zajęcie 1. Spacer na łąkę

Rozmowa przed wyjściem: Co nas czeka na łące?
Zwrócenie uwagi, co można zobaczyć na łące. Dorosły pyta:
 • W jaki sposób można spędzać czas na łące? Zachęcanie do wnikliwej obserwacji napotkanych podczas wycieczki roślin i zwierząt.

• Wyjście na łąkę. Poszukiwanie roślin i zwierząt, o których była mowa przed wyjściem.
Opisywanie ich rzeczywistego wyglądu. Obserwowanie zachowania owadów, słuchanie wydawanych przez nie odgłosów.  Obserwowanie roślin poruszanych wiatrem, rozpoznawanie ich i nazywanie. Robienie bukietów z kwiatów. Dzielenie się swoimi spostrzeżeniami i wrażeniami.


Zajęcie 2. Wyrażanie swoich wrażeń i przeżyć za pomocą ekspresji plastycznej – rysowanie łąki na zielonych kartkach pastelami olejnymi.
 zielone kartki, pastele olejne.
Omówienie wspólnie z dorosłym wykonanej pracy.

https://youtu.be/NFz4nfoB5dA odgłosy - ptaki wiosną

https://youtu.be/IoC7WCfx6Z0 odgłosy - łąka

https://youtu.be/bgYeAZm8mqk - rośliny łąkowe


https://youtu.be/izQ5IAmTaFA - zabawa taneczna

Łąka w maju

13.05.2020 środa

Temat dnia: Wiosna na łące

Układanie dialogów w parach między biedronką i ślimakiem lub stokrotką i motylem.
Obrazki/zdjęcia zwierząt, uczestników dialogów.
Dziecko z dorosłym układa dialog.

Karta pracy, cz. 4, s. 42.
Liczenie pszczół. Łączenie pszczół z obrazkiem plastrów, do których lecą. Kończenie kolorowania plastrów miodu. Oglądanie zdjęć. Słuchanie nazw produktów, które otrzymujemy dzięki pszczołom. (Degustacja różnych miodów jeśli są w domu)

Zabawa ruchowa orientacyjno-porządkowa Wiosenna pogoda.
Dziecko spaceruje po pokoju. Na hasło Burza zatrzymuje się, klaszcząc nad głową i równocześnie mówiąc: bum, bum, bum. Ponownie spaceruje, na hasło Lekki wiatr – podskakuje z nogi na nogę. Ponowny marsz, na hasło Słońce – unosi ręce w górę, porusza nimi w nadgarstkach.

Zajęcie 1. Wykonanie biedronki.
Rozmowa na temat budowy biedronki.
Duże zdjęcie/obrazek biedronki.




 Dorosły na zdjęciu/ilustracji pokazuje części ciała biedronki, nazywa je (pancerz, pod nim skrzydła, głowa, oczy, aparat gębowy, nogi, czułki). Biedronki należą do rodziny chrząszczy. Przechodzą przez stadia przeobrażenia (jak np. motyl). W Polsce najczęściej spotykanymi gatunkami biedronek są dwukropki i siedmiokropki, co oznacza, że liczba kropek nie wskazuje na wiek, tylko na gatunek. Biedronki są pożyteczne, bo zjadają mszyce – szkodniki roślin.
 
Zapoznanie ze sposobem wykonania prac.


Zajęcia 2. Ćwiczenia logorytmiczne „Rób to, o czym mówi wiersz”.
Dziecko porusza się razem z dorosłym zgodnie z tekstem wypowiadanego przez niego wierszyka. Następnie porusza się samo podczas recytacji przez dorosłego.

Zrób do przodu cztery kroki,
i rozejrzyj się na boki.
Tupnij nogą raz i dwa,
ta zabawa nadal trwa.
Teraz w lewo jeden krok,
przysiad, i do góry skok.
Zrób do tyłu kroków trzy,
by koledze otrzeć łzy.
Klaśnij w ręce razy pięć,
na klaskanie też masz chęć!
Wokół obróć się, raz dwa,
piłka skacze hop-sa-sa.
Ręce w górę i na boki,
zrób zajęcze cztery skoki.
Gdy się zmęczysz, poleż sobie,
 i wyciągnij w górę nogę.

Aktywne słuchanie muzyki Antonia Vivaldiego Cztery pory roku. Wiosna.

Duży zielony kawałek materiału, nagranie utworu Antonia Vivaldiego Cztery pory roku. Wiosna,
odtwarzacz CD, dla każdego dziecka: kolorowy papier, nożyczki.
Dziecko wycina różne kwiaty z kolorowego papieru i układa je na dużym zielonym kawałku materiału. Podczas zabawy wchodzi w role wiosennego wiatru, który pojawił się nad majową łąką. Dziecko chwyta kawałek materiału i unosi go w górę. Ilustruje muzykę następującym ruchem:
 − fragment wykonany głośno: porusza materiałem w taki sposób, aby kwiatki podskakiwały wysoko, − fragment wykonany cicho: delikatnie porusza materiałem, w taki sposób, aby kwiatki podskakiwały niezbyt wysoko
 − powtórzenie czynności z punktu 1:  wolno porusza się w prawą stronę,
− powtórzenie czynności z punktu 2:  porusza się w lewą stronę, kładzie materiał na podłodze. Improwizuje ruchy wiatru, biegając po pokoju zgodnie z charakterem muzyki; kładzie się na podłodze, jeszcze nieznacznie poruszając rękami i nogami, ale coraz wolniej, aż na koniec zabawy wiatr cichnie i dziecko zastyga bez ruchu.





Łąka w maju

12.05.2020 wtorek

Temat dnia:  Motyle i kwiaty 


Karta pracy cz. 4, s. 39.
 Nazywanie zwierząt przedstawionych na zdjęciach. Otaczanie pętlą owadów. Dokańczanie rysunku motyla według wzoru. 

Ćwiczenia w liczeniu Liczymy żabki.
 Bębenek, szarfy niebieskie lub zielone, dla dziecka: sylwety żab, klocki.
 Dorosły układa przed dzieckiem szarfy niebieskie lub zielone – symbolizujące stawy. Dziecko wkłada do nich taką liczbę sylwet żab, która odpowiada liczbie uderzeń dorosłego w bębenek. Przelicza sylwety żab w poszczególnych stawach; układa pod  nimi odpowiednią liczbę klocków lub kartoniki z liczbami – równą liczbie żab w stawie.

Zajęcie 1. Zabawy z sześcianem.
 Przypomnienie cech kwadratu. Dorosły mówi: − Nakreśl w powietrzu kształt kwadratu. − Jakie są boki kwadratu?
Zapoznanie z sześcianem.
Kilka sześcianów różniących się wielkością.
Dorosły prezentuje dziecku kilka sześcianów różniących się wielkością. Nazywa figury. Dziecko je ogląda. Liczy ściany. Określa ich kształt – kwadrat. Układa figury według wzrastającej wielkości, a potem – według malejącej. 

 Karta pracy, cz. 4, s. 40.
Oglądanie sześcianów. Określanie różnic i podobieństw między nimi. Oglądanie rozłożonego sześcianu – jego siatki. Liczenie kwadratów. Rysowanie na każdej ścianie innego owada. Oglądanie obrazków sześcianu w różnym położeniu. 

Zabawy z sześcianem – kostką.
Duża kostka z krążkami (lub liczbami).
Dorosły pokazuje dużą kostkę z krążkami (lub liczbami). Dziecko rzuca kostką i wykonuje tyle czynności podanych przez dorosłego, ile oczek (lub jaką liczbę) wyrzucono na kostce.
Czynności: podskoki, skłony, przysiady, okrzyki… − Dziecko rzucaj kostką i podaje liczbę większą (lub mniejszą) o jeden w stosunku do liczby oczek wyrzuconych na kostce. Na zakończenie dziecko przypominają, kształt jakiej bryły ma kostka.

Zajęcia 2. Ćwiczenia w określaniu wartości logicznej zdań.
Dla dziecka szyfonowa chustka.
Dziecko dostaje szyfonową chustkę. Dorosły wypowiada zdania. Jeżeli dziecko uzna, że zdanie jest prawdziwe, porusza chustką nad głową. Jeżeli sądzi, że nie jest prawdziwe – siedzi bez ruchu.
 Czy to prawda, czy to fałsz? Gdy odgadniesz, sygnał dasz.
− Konik polny w wodzie gra.
 − Żaba dwie głowy ma.
 − Biedroneczki są w kropeczki.
− Motyle mają ciepłe czapeczki.
− Stokrotka jest czerwona.
− Ważka jest większa niż wrona…

 Praca plastyczna - Kolorowanka Łąka w maju.
  wyprawka: karta L, kredki.

 Karta pracy, cz. 4, s. 41.
Rysowanie szlaczków po śladach, a potem – samodzielnie. Rysowanie motyla po śladach. Kolorowanie rysunku. Rysowanie po śladzie drogi motyla do stokrotki.
Łąka w maju
11.05.2020 poniedziałek
Temat dnia:  Barwa ochronna
Karta pracy, cz. 4, s. 36−37
Oglądanie obrazka. Określanie, co dzieje się na łące w maju. Oglądanie zdjęć zwierząt, nazywanie ich.
 Zabawa rytmiczno-artykulacyjna z wykorzystaniem wiersza Teresy Fiutowskiej Żabie łapki.
Dzieci z dorosłym stają naprzeciwko siebie i powtarzają tekst, ilustrując go ruchem.
 Dwie zielone małe żabki, 
tak nad stawem grają w łapki:
jedną łapką                 podnoszą prawą rękę ugiętą w łokciu,
klap, klap, klap.          uderzają o prawą dłoń partnera,
Drugą łapką                podnoszą lewą rękę ugiętą w łokciu,
 klap, klap, klap.         uderzają o lewą dłoń partnera,
Potem dwiema          podnoszą obie ręce ugięte w łokciach,
 klap, klap, klap.         uderzają w obie dłonie partnera,
Ty, bocianie                 przykucają i grożą bocianowi, poruszając nas nie łap!    wskazującym palcem.

Zajęcie 1. Słuchanie opowiadania Małgorzaty Strękowskiej-Zaremby Zabawa w chowanego.
Książka (s. 74–77)
 • Przedstawienie bohaterów opowiadania: żaby, biedronki, konika polnego, motyla cytrynka.
• Podział nazw bohaterów opowiadania na sylaby
 • Podział nazw: żaba, motyl na głoski.
 Za lasem płynie strumyk, za strumykiem rozpościera się łąka, na łące rosną zielona trawa i stokrotki o biało-żółtych kwiatach. I jeszcze wiele innych kolorowych kwiatów i zielonych roślin. Pewnego dnia biedronka, żabka, konik polny i motyl cytrynek bawili się na łące w chowanego.  – Jeden, dwa, trzy... – mała biedroneczka odliczyła do dziesięciu i rozejrzała się dookoła. – Zaraz was znajdę – zawołała, pewna siebie. Po chwili wykrzyknęła radośnie: – Widzę cię, żabko! Siedzisz pod liściem mlecza!  Biedronka sfrunęła na liść i zajrzała pod spód. Coś takiego! Żabki tam nie było. Wszędzie tylko zielone źdźbła trawy i liście roślin łąkowych  tak samo zielone jak żabka. „To nie ten liść” – pomyślała i przeniosła się na sąsiedni, a potem na kolejny. O! Coś zielonego mignęło jej przed oczami! Biedronka rozpostarła małe skrzydełka. – Mam cię, koniku polny! Siedzisz między koniczynkami! Widzę cię! Zaraz będziesz zaklepany – ucieszyła się z odkrycia. – I hop! – biedroneczka usiadła na listku koniczyny. „Znowu nic?” – nie mogła się nadziwić, że pośród zieleni nie ma nawet śladu konika polnego. – Zdawało mi się – westchnęła, jednak już po chwili uśmiechnęła się szeroko. „Cytrynka na pewno znajdę. Jest większy od konika polnego i ruchliwszy od żabki” – pomyślała. Wzbiła się w górę, żeby objąć wzrokiem całą łąkę. Żółty kolor przyciągnął jej uwagę. – Jest! Widzę cię, motylku! Już po chwili siedziała na płatku stokrotki. Jednak to był tylko kwiat, a dookoła – tysiące podobnych. Czy któryś z nich był motylem cytrynkiem? Z pewnością nie. – Żabka, konik polny i motylek poszli sobie, a mnie zostawili – powiedziała rozczarowana biedronka. Zrobiło się jej bardzo przykro, że przyjaciele tak z nią postąpili. – Mylisz się, biedroneczko – odezwał się mądry ślimak. – Twoi przyjaciele wciąż są na łące. Trudno znaleźć zieloną żabkę i zielonego konika polnego pośród zielonej trawy. Niełatwo też wypatrzyć  żółtego motyla, gdy łąka żółci się od kwiatów. Tak jednak powinno być. Barwa chroni twoich przyjaciół przed niebezpieczeństwem. Ci, którzy na nich polują, mają wielki kłopot z odróżnieniem motyla od kwiatka albo konika polnego czy żabki od zielonych liści. – To prawda – z zieleni wyskoczyli roześmiani przyjaciele biedronki: żabka i konik polny. – Najprawdziwsza prawda – potwierdził motylek cytrynek i wyfrunął z kępy żółtych jaskrów. – Nie przejmuj się, biedroneczko, że nas nie znalazłaś. Teraz ja będę szukał. Ukryj się dobrze. Żabka i konik polny też. Biedronka ucieszyła się z takiej zamiany. Ale gdzie znaleźć kryjówkę? Dookoła tyle zieleni. Czerwona biedronka w czarne kropki będzie widoczna z daleka. Szczęśliwie brzegiem rzeki szła uśmiechnięta od ucha do ucha Ada. Usiadła na skraju łąki, żeby odpocząć. Miała na sobie czerwone spodenki w czarne kropeczki. Biedroneczka aż wstrzymała oddech z zachwytu. – Lecę – powiedziała sobie. Skrzydełka, choć małe, poniosły ją na skraj łąki. Usiadła leciutko na pięknych spodniach dziewczynki i... znikła. A może wciąż tam siedzi. Jak myślicie?
Rozmowa na temat opowiadania.
 Dorosły pyta:
 − W co bawili się: żabka, konik polny, biedronka i motylek cytrynek?
 − Dlaczego biedronka nie mogła odnaleźć przyjaciół?
 − Co to jest barwa ochronna?
 Ubarwienie ochronne czy maskujące polega na upodobnieniu się barwą ciała do środowiska życia danego zwierzęcia. Ubarwienie ochronne jest rozpowszechnione wśród zwierząt, takich jak niedźwiedź polarny, pasikonik, rzekotka drzewna.
                     Mieszkańcy łąki



 Ćwiczenia z tekstem
Książka s. 74–77
Dziecko czyta tekst umieszczony pod ilustracjami.
 Zajęcie 2. Majowa łąka – praca plastyczna.
Ilustrowanie ruchem i głosem opowiadania czytanego przez dorosłego.
 Był piękny wiosenny dzień i przedszkolaki wybrały się na spacer na pobliską łąkę (dziecko maszeruje w różnych kierunkach w pomieszczeniu). Słońce mocno świeciło, a wiatr rozdmuchiwał nasiona mniszka pospolitego i innych roślin (dziecko chodzi na czworakach i dmuchaj na rośliny). Nagle dzieci usłyszały pierwsze odgłosy. To pracowite pszczółki krążyły nad kwiatkami, szukając najpiękniejszych okazów, aby zebrać z nich nektar (dziecko lata jak pszczółka, machając rękami – skrzydełkami), wesoło bzyczały, nawołując się nawzajem (naśladuje bzyczenie pszczół: bzz, bzz, bzz). Na listkach koniczyny siedziały koniki polne, poruszając śmiesznie łapkami, z których strząsały resztki porannej rosy (dziecko siedzi, porusza w dowolny sposób kończynami), cykając cichutko (naśladuje dźwięk: cyt, cyt). Nagle, zupełnie nie wiadomo skąd, pojawiły się żaby ( naśladuje skakanie żabek), które kumkały głośno (naśladują kumkanie: kum, kum, kum), jakby ostrzegały się przed jakimś niebezpieczeństwem. Miały rację, że były takie zdenerwowane, bo na łące pojawiła się para bocianów. Chodziły, wysoko unosząc nogi (naśladuje chód bociana), z szeroko rozłożonymi skrzydłami, i rozglądały się na boki, co chwilę przystawały i pochylały się, szukając czegoś w trawie. Ponieważ niczego nie mogły znaleźć – klekotały ze złością (naśladuje głos bocianów – kle, kle, kle). Wysoko nad łąką krążył skowronek, śpiewając wiosenną piosenkę (naśladuje śpiew skowronka:– dzyń, dzyń, dzyń), odpowiadał mu wróbel (naśladują głos wróbla: – ćwir, ćwir, ćwir), który przysiadł zmęczony na pobliskim drzewie w poszukiwaniu pokarmu dla swoich głodnych dzieci. Czekały one niedaleko w gniazdku, piszcząc:… (naśladuje kwilenie piskląt: pi, pi, pi), aby jak najszybciej przyniósł im cos do jedzenia. Dzieci już miały wracać do przedszkola, kiedy zobaczyły ślimaka, który wolno sunął po trawie. Gdy tylko napotkał na jakąś przeszkodę, szybko chował się do domku, który niósł na grzbiecie. Dopiero po chili wystawiał głowę i rozglądał się dookoła (dziecko naśladuje zachowanie ślimaka). Nad łąką latały kolorowe motyle, co pewien czas siadając na kwiatkach (naśladuje ruch latających motyli). Przyglądała im się z zaciekawieniem wrona, siedząca na pobliskiej wierzbie i głośno kracząca z zachwytu (naśladuje krakanie: krrrra, krrr). Wiosenny wietrzyk poruszał trawą , kwiatami i gałązkami drzew, szumiąc wesołe piosenki szszsz… szszsz… szszuuu…(wydaje szumiące dźwięki, kołysząc uniesionymi rękami). Dzieci były zadowolone ze spaceru. Wróciły pełne wrażeń do przedszkola (maszeruje ), gdzie czekał już na nie pyszny obiadek.
Zapoznanie ze sposobem wykonania prac
 wyprawka, karta 23, nożyczki, klej.
• Wycinanie z karty pasa w kolorze zielonym. Składanie pasa według instrukcji.
 • Przyklejanie wiosennych kwiatów-naklejek według instrukcji (od największych do najmniejszych).

Karta pracy, cz. 4, s. 38.
Słuchanie opowiadania dorosłego o cyklu rozwojowym motyla. Numerowanie kolejnych obrazków za pomocą kropek (lub liczb). Oglądanie zdjęć motyli. Słuchanie ich nazw. Opowiadanie o najciekawszym motylu.


Dla chętnych:




 Moja ojczyzna
Temat dnia: Dania też leży w Europie
8.05.2020 piątek
Zabawa Polska – mój dom.
Gazety.
Dziecko z pomocą dorosłego układa z gazet kształt mapy Polski. Na hasło: Podróżujemy, naśladuje poruszanie się dowolnym środkiem lokomocji poza Polską. Na hasło: Wracamy do domu, wchodzi na ułożoną z gazet mapę Polski. Potem dziecko zabiera jedną gazetę.

Zabawa Kto tak potrafi?
Gazety.
Dziecko przeskakuje przez rozłożoną gazetę obunóż, skacze dookoła gazety na jednej nodze. Zwija gazetę w kulkę, dmucha na nią tak, aby turlała się po podłodze. Wrzuca papierową kule do pojemnika.

Zajęcia 1. Słuchanie opowiadania N. na podstawie baśni Hansa Christiana Andersena Księżniczka na ziarnku grochu.
• Pokazanie na mapie Europy – Danii.
 Mapa Europy, flaga Danii.
Dorosły wskazuje Danię na mapie Europy, podaje nazwę jej stolicy – Kopenhaga. (Dania należy do UE). Pokazuje flagę Danii.
 • Przedstawienie autora baśni – duńskiego baśniopisarza Hansa Christiana Andersena.
 • Słuchanie opowiadania N. na podstawie utworu.

Był sobie pewnego razu książę, który chciał się ożenić z księżniczką, ale to musiała być prawdziwa księżniczka. Jeździł więc po całym świecie, żeby znaleźć prawdziwą księżniczkę, lecz gdy tylko jakąś znalazł, okazywało się, że ma jakieś „ale”. Księżniczek było dużo, jednak książę nigdy nie mógł zdobyć pewności, że to były prawdziwe księżniczki. Zawsze było tam coś niezupełnie w porządku.
Wrócił więc do domu i bardzo się martwił, bo tak ogromnie chciał mieć za żonę prawdziwą księżniczkę. Pewnego wieczoru była okropna pogoda; błyskało się i grzmiało, a deszcz lał jak z cebra; było strasznie. Nagle ktoś zapukał do bramy miasta i stary król wyszedł otworzyć. Przed bramą stała księżniczka. Ale mój Boże, jakże wyglądała, co uczyniły z niej deszcz i słota! Woda spływała z włosów i sukienki, wlewała się strumykiem do trzewiczków i wylewała się piętami, ale dziewczynka powiedziała, ze jest prawdziwą księżniczką. „Zaraz się o tym przekonamy” – pomyślała stara królowa, ale nie powiedziała ani słowa, poszła do sypialni, zdjęła całą pościel, na spód łóżka położyła ziarnko grochu i na nim ułożyła jeden na drugim dwadzieścia puchowych materaców, a potem jeszcze dwadzieścia puchowych pierzyn. I na tym posłaniu miała spać księżniczka. Rano królowa zapytała ją, jak spędziła noc. − O, bardzo źle – powiedziała księżniczka – całą noc oka nie mogłam zmrużyć! Nie wiadomo, co tam było w łóżku. Musiałam leżeć na czymś twardym, bo mam całe ciało brązowe i niebieskie od sińców. To straszne! Wtedy mieli już pewność, że była to prawdziwa księżniczka, skoro przez dwadzieścia materaców, dwadzieścia puchowych pierzyn poczuła ziarnko grochu. Taką delikatną skórę mogła mieć tylko prawdziwa księżniczka. Książę wziął ja za żonę, bo teraz był pewny, że to prawdziwa księżniczka, a ziarnko grochu oddano do muzeum, gdzie jeszcze teraz można je oglądać, o ile go ktoś nie zabrał. Widzicie, to była prawdziwa historia.

Rozmowa na temat utworu.
 Dorosły pyta:
− Z kim chciał ożenić się książę?
 − Jak wyglądała księżniczka, która pewnego dnia zapukała do bramy miasta?
 − Jak królowa chciała się przekonać, czy jest to prawdziwa księżniczka?
 − Czy dziewczyna okazała się prawdziwą księżniczką?

Zabawa ruchowa Podróż po Polsce i po Danii.
Flaga Polski, flaga Danii.
Kiedy dorosły pokazuje flagę Polski, dziecko naśladuje jazdę na rowerze: powoli po terenach górzystych, szybciej po terenach nizinnych. Gdy zmienia flagę na duńską, dziecko przesiada się do samolotu.

Zajęcia 2.Indywidualne rozmowy z dzieckiem na temat ich pobytu za granicą
 (Czy jest tam inaczej niż w Polsce. Jakie różnice zauważyły. Czy im się tam podobało.)

Nauka rymowanki:
 W Europie mieszkam,
tak jak ty, kolego.
Że jestem Polakiem –
dumny jestem z tego.

 Moja ojczyzna
Temat dnia: Mieszkamy w Europie
7.05.2020 czwartek

Karta pracy, cz. 4, s. 34–35
Oglądanie mapy Europy. Słuchanie nazw państw europejskich – sąsiadów Polski. (Szarym kolorem zaznaczone zostały kontynenty Azji i Afryki) Kolorowanie flagi Polski. Określanie, w którą stronę są zwrócone. Oglądanie obrazków flag. Nazywanie samodzielnie lub z pomocą N. państw UE, do których one należą. Kolorowanie rysunków flag według wzoru. Oglądanie obrazków innych flag.
Zajęcia 1. Rozmowa o Europie oraz krajach należących do UE.
Mapa Europy, kartoniki z literami oraz z nazwami państw UE.
Oglądanie mapy Europy. Zwrócenie uwagi na jej wielkość i kształt.
 Samodzielne lub z pomocą dorosłego odczytywanie nazw państw europejskich.
• Poznawanie ciekawostek o wybranych krajach europejskich. Oglądanie charakterystycznych dla nich budowli, symboli, np.: wieża Eiffla – Francja; krzywa Wieża – Piza, Koloseum – Włochy; Akropol – Grecja; wiatraki, tulipany – Holandia; zegar Big Ben, królowa Elżbieta – Anglia; torreador, corrida – Hiszpania.
• Układanie z rozsypanki nazw wybranych państw europejskich oraz nazwy kontynentu Europa (6-latki). Kartoniki z literami oraz z nazwami państw UE.
Wyjaśnienie skrótu UE; zapoznanie z nazwami państw należących do Unii Europejskiej. Omówienie flagi UE (symbol wszystkich państw należących do Unii Europejskiej, ma 12 gwiazdek, bo na początku należało do niej 12 państw)
Zajęcia 2. Wykonanie pizzy.
Zabawa Powitanie po włosku.
Dorosły wita dziecko w języku włoskim, mówiąc: Buongiorno (czyt. bondżorno) – dzień dobry. Wyjaśnia, co to znaczy i w jakim języku tak brzmi powitanie. Następnie dziecko wita domowników podając im prawą dłoń i mówiąc: Buongiorno.

 Rozmowa na temat Włoch. Dorosły  pokazuje Włochy na mapie Europy. Opowiada kilka ciekawostek o tym państwie.
Włochy to państwo położone na Półwyspie Apenińskim. Swoim kształtem przypomina buta. Stolicą Włoch jest Rzym na terenie, którego znajduje się państwo kościelne – Watykan, w którym mieszka papież. Tradycyjne włoskie potrawy to spaghetti i pizza. Tradycyjny włoski taniec to tarantella neapolitańska. Na należącej do Włoch wyspie Sycylii znajduje się wulkan Etna.

Zapoznanie dziecka z wyglądem flagi Włoch, umieszczenie jej w wazonie obok flag Polski i UE.
Flaga Włoch.
Uczenie się wybranych słów (zwrotów) z języka włoskiego.
Dorosły uczy dziecko kilku podstawowych zwrotów w języku włoskim:
buongiorno (czyt. bondżorno) – dzień dobry,
 arrivederci (czyt. airwederczi) – do widzenia,
mi chiamo (czyt. mi kjamo) – nazywam się,
 si (czyt. sij) – tak,
 grazie (czyt. gracje) – dziękuję.

Wykonanie pizzy.
Oglądanie przygotowanych produktów.
 Ser żółty starty na wiórki, szynka, sos pomidorowy, upieczony  spod do pizzy, cukinia, zielona pietruszka, pokrojone pomidory.
Dziecko ogląda przygotowane produkty. Nazywa je. Dzieli nazwy na sylaby, jeżeli potrafi, dzieli nazwy wybranych produktów na głoski.
Dziecko dostaje na talerzu upieczony  spód do pizzy. Smaruje go przygotowanym (przez dorosłego) sosem pomidorowym, kładzie wybrane przez siebie dodatki.
Dorosły odnosi do kuchni i piecze. Degustacja pizzy odbędzie się na podwieczorek. Porządkowanie miejsca pracy.

Ilustrowanie odczytanych wyrazów.
wyrazy z poznanymi literami, kartki, kredki.
Dziecko losuje wyrazy, nakleja je na kartkach i rysuje nad nimi odpowiednie przedmioty (rośliny, zwierzęta), których nazwy odczytały.

Moja ojczyzna
Temat dnia: Warszawska Syrenka
6.05.2020 środa
Słuchanie hymnu Polski – Mazurka Dąbrowskiego.
− Wyjaśnianie, w jakich okolicznościach można go usłyszeć. − Omówienie zasad zachowania się podczas słuchania i śpiewania hymnu; ponowne wysłuchanie hymnu w postawie na baczność i w ciszy.
Wyjaśnienie pojęcia Warszawa – stolica Polski.
Zwrócenie uwagi na najważniejsze urzędy państwowe znajdujące się w stolicy i ich rolę dla całego kraju. Pokazanie ich na zdjęciach, np.: budynek Sejmu, Pałac Prezydencki, Urząd Rady Ministrów, Ministerstwo Edukacji Narodowej.
Zajęcia 1. Mapa Polski.
Mapa Polski , kontur mapy, litery, klej, napisy: Tatry, Bałtyk, Wisła, Odra
Poznawanie położenia geograficznego Polski na podstawie mapy. Wskazywanie granic, zwracanie uwagi na kolorystykę poszczególnych regionów naszego kraju: góry, wyżyny, niziny, wody, pokazywanie i nazywanie najdłuższych rzek (Wisła, Odra), największych miast leżących nad Wisłą (Kraków, Gdańsk), odczytywanie na mapie niektórych nazw: Tatry, Bałtyk, odczytywanie nazw państw sąsiadujących z Polską (6-latki).
Odczytanie napisów: stolica, Tatry, Bałtyk, Wisła, Odra i umieszczanie ich w odpowiednich miejscach na mapie. Ułożenie napisu z liter pod mapą: To mapa Polski.

Zajęcia 2. Ćwiczenia w czytaniu.
wyprawka, karta N, nożyczki, klej.
Wycinanie obrazków i zdań. Układanie zdań do obrazków. Odczytywanie ich.
 Zdania:
W wazonie jest bukiet bzu.
Olek je jajko ugotowane na twardo.
Ada rysuje upragnionego kotka.
To stokrotki, maki a dookoła trawa.
Ada niesie jej ulubione bazie – kotki.
To hulajnoga Ady, a tam rower Olka.

Zabawa ruchowa Warszawskie gołębie.
Dziecko porusza się w wybranym miejscu (pokój, ogród), naśladując lot ptaków. Na dźwięk tamburynu ( lub innego, wspólnie ustalonego z dorosłym) zatrzymuje się i klaszcze w ręce rytmizując tekst: Warszawskie gołębie wysoko latają i stolicę Polski z góry podziwiają.
Dla chętnych: 




                  Moja ojczyzna


Temat dnia: Stolica, Wisła, syrenka

5.05.2020 wtorek

Karta pracy, cz. 4, s. 30−31.
Określanie, co zwiedzali w Warszawie Olek, Ada, mama i tata z rodzicami mamy. Oglądanie zdjęć warszawskich syrenek. Rysowanie po śladach rysunków bez odrywania kredki od kartki.

Zajęcia 1. Zabawy i ćwiczenia związane z mierzeniem pojemności płynów.
Przygotowane przez dorosłego kilka butelek z plastiku, np. o pojemności 1l z różną zawartością wody zabarwionej farbą. Butelki są dobrze zakręcone.

• Określanie, ile wody jest w butelce. Dorosły stawia przed dzieckiem zakręconą butelkę z wodą. Pyta : Ile jest wody w butelce – dużo, mało? Potem przewraca butelkę i pyta, czy jest w niej tyle samo wody.

 • Ustawianie butelek według wzrastającej w nich ilości wody. Butelki z różną ilością barwionej wody. Dorosły ustawia butelki na stoliku przed dzieckiem.
 − Dziecko określa, w której butelce jest najwięcej barwionej wody, a w której najmniej
− Ustawia butelki według ilości zawartego w nich płynu – od tej z najmniejszą ilością, do tej z największą.
− Dmucha w kolejne odkręcone butelki. Porównuje dźwięki wydawane przez nie.

 • Zapoznanie z miarą płynów. Dorosły pokazuje butelki – 0,5l, 1l, 1,5l. Mówi dziecku, że miarą pojemności płynów jest 1l – 0,5l to jest połowa 1l, a 1,5l – to litr i jeszcze połowa litra.

• Sprawdzanie ilości napojów w dwóch różnych butelkach (jedna niska i szeroka, a druga – wąska i wysoka) za pomocą wspólnej miary. Butelki z wodą, kubek. Dziecko przelewa do kubka wodę z jednej butelki, a potem z drugiej butelki i liczy, ile kubków wody było w jednej, a ile w drugiej butelce, Określa, gdzie wody było więcej (było tyle samo).

Zajęcia 2. Karta pracy, cz. 4, s. 32–33.
Oglądanie zdjęcia, zwracanie uwagi na poziom soku w szklankach.
Sok jabłkowy, szklanki, kubek plastikowy.
Dorosły wlewa tyle samo soku jabłkowego do przygotowanych różnych szklanek – miarką jest plastikowy kubek.
 • Dziecko ogląda szklanki i dochodzi do wniosku, że o ilości soku nie mówi jego poziom w szklankach, tylko miarka jaką ten płyn rozlewano. Dziecko wypija sok ze szklanek. Wskazywanie butelki, w której zmieści się najwięcej płynu i tej, w której zmieści się go najmniej. Czytanie z dorosłym lub samodzielnie pojemności butelek.
• Dziecko rysuje szlaczki po śladzie, a potem samodzielnie. Następnie koloruje butelki, rysuje je po śladzie a potem samodzielnie według wzoru.


Zabawa ruchowa z butelkami plastikowymi.
Dla dziecka butelka plastikowa.
Dziecko dostaje butelkę, Ustawia ją względem siebie według poleceń dorosłego.:
− połóż butelkę przed sobą, za sobą,
− połóż ją po waszej prawej stronie, po waszej lewej stronie,
− turlaj butelkę po podłodze.

Spacer w pobliżu przedszkola – obserwowanie zmian zachodzących w przyrodzie. Dziecko obserwuje mijane drzewa i krzewy – ogląda ich kwiaty. Dorosły wyjaśnia mu ich budowę (płatki, słupek, pręcik). Wspólnie podziwiają kwitnące drzewa i krzewy.

Dla chętnych:
       




                             
 Moja ojczyzna


4.05.2020 poniedziałek

Temat dnia: Zakochany w syrenie

Oglądanie widokówek, książek, albumów o Warszawie.
Widokówki, albumy, książki o Warszawie.
 Dziecko ogląda przygotowany przez dorosłego materiał, dzieli się swoimi spostrzeżeniami. Swobodnie opisuje charakterystyczne miejsca Warszawy.


Zajęcia 1. Słuchanie opowiadania Agaty Widzowskiej Zakochany w syrenie.

Oglądanie mapy Polski.
Fizyczna mapa Polski.
Dziecko ogląda mapę. Dorosły wyjaśnia, co oznaczają poszczególne kolory. Odszukują Wisłę, Bałtyk i Warszawę. Dorosły wskazuje miejscowość zamieszkania dziecka.

 Słuchanie opowiadania.
Książka (s. 72–73)
Ada wróciła z tatą z przedszkola i od razu zaczęła opowiadać o wydarzeniach dnia. − Dzisiaj rysowaliśmy Syrenkę – powiedziała. − Taki stary samochód? – zdziwił się Olek, który wiedział wszystko o dawnych modelach samochodów takich jak trabant, syrenka i warszawa. − Sarenkę? – zapytała mama, która w tym czasie miksowała truskawki i nie dosłyszała głosu córeczki. − Ojejku, nikt mnie nie rozumie – westchnęła Ada i rozwinęła swój rysunek. − Syrenka warszawska! Kobieta z ogonem ryby i z tarczą − zawołał Olek. − Znam ten pomnik, bo byliśmy tam z klasą. − Jeśli chcesz, to opowiem ci legendę o tym pomniku i o powstaniu Warszawy − zaproponowała Ada. − Chcę. Ada wyjęła jedną ze swoich małych lalek i owinęła jej nogi wstążką, tak, żeby przypominała ogon ryby. Zaczęła opowiadać:
− W pewnej wiosce żyła sobie piękna syrena, która nie była zwykłą dziewczyną, bo zamiast nóg miała płetwę. Mieszkała w rzece Wiśle. Czasami wychodziła na brzeg, żeby rozczesać włosy… − Ada udawała, że rozczesuje lalce blond czuprynę. – Syrenka pięknie śpiewała i czarowała swoim głosem rybaków. Ada odszukała drugą lalkę, której kiedyś obcięła włosy, podała ją Olkowi i powiedziała: − To będzie rybak. Ma na imię Wars. − Ja mam go udawać? − Tak. − I co mam robić? – zapytał Olek. − Masz być zakochany – wyjaśniła Ada. − Ja? – Tak! Wars zakochał się w syrenie i uratował ją przed innymi rybakami. Oni zarzucili na nią sieci, bo chcieli ją zanieść królowi, żeby dostać dużo pieniędzy. Zatkali sobie uszy, żeby nie słyszeć jej śpiewu. − A co by się stało, gdyby usłyszeli? − Ten, kto ją usłyszał, wchodził do rzeki i już nigdy nie wracał. Zwykli ludzie nie mogą żyć pod wodą. − Wiem. Ludzie mają płuca, a ryby skrzela. Dzięki temu ryby mieszkają pod wodą. I ta twoja syrena też. Ada przyniosła z kuchni pustą siatkę po cebuli, która przypominała sieć i wrzuciła do niej swoją lalkę. − Uratuj mnie, piękny rybaku, a zaśpiewam ci najpiękniejszą pieśń na świecie! – powiedziała. − Nie śpiewaj mi, bo wpadnę do Wisły i nie wrócę! Zatkałem sobie uszy – powiedział Olek. − Ojej! Już dawno wyjąłeś sobie zatyczki z uszu i dlatego jesteś zakochany. Taka jest legenda, a my się tylko bawimy. Ratuj syrenę! − Zakradnę się nocą, kiedy inni rybacy będą spali i rozetnę sieci. Będziesz mogła wrócić do Wisły. − Pospiesz się, bo nie mogę żyć długo bez wody! – pisnęła Ada. Olek wyplątał syrenę z cebulowej sieci i powiedział: − Jesteś wolna. Możesz wracać do domu. − Dziękuję ci, dzielny rybaku? Jak masz na imię? − Olek. − Przecież się bawimy! – przypomniała Ada. − No dobrze… mam na imię Wars. A ty, jak masz na imię, piękna panno? − Jestem Sawa. Widziałam cię wiele razy na brzegu rzeki. − Przychodziłem tu łowić ryby, ale zawsze czekałem na ciebie. Jesteś taka piękna. − Och! Rybacy tu biegną! Zobaczyli, że mnie uwolniłeś! Nie wyjdę już na brzeg Wisły, chyba, że waszej wiosce będzie groziło wielkie niebezpieczeństwo. Wtedy was obronię! Żegnajcie! − Żegnaj! – powiedział Olek. − Przecież ty masz iść ze mną, bo mnie kochasz – przypomniała Ada. − Idę z tobą, Sawo! – zawołał Olek. Po chwili obie lalki wylądowały pod tapczanem, który udawał rzekę Wisłę. Ada opowiadała dalej: − Wars i Sawa zniknęli pod wodą, i nikt ich już nie widział. Na miejscu wioski powstało miasto Warszawa, w którym mieszkamy – zakończyła. − Wiesz co, może pójdziemy w sobotę z mamą i tatą obejrzeć pomnik Syrenki nad Wisłą? Sprawdzimy, czy ma skrzela. − Mówiłeś, że byłeś tam z klasą. − Ale chcę iść jeszcze raz. − Hm… ty chyba naprawdę zakochałeś się w tej Sawie – zachichotała Ada.

 Rozmowa na temat opowiadania.
 Dorosły pyta:
 − O czym dowiedziała się Ada w przedszkolu?
− Kto pomógł jej przedstawić legendę?

Wspólne opowiadanie legendy o powstaniu Warszawy.

Karta pracy, cz. 4, s. 29.
Rysowanie po śladach rysunku Syreny i fal.

Zajęcia 2. Piękny jest nasz kraj – twórcza zabawa plastyczna.
Kolorowe czasopisma, kartki, klej, nożyczki, kredki lub pastele olejne
Wyszukiwanie zdjęć, obrazków różnych zakątków naszego kraju w czasopismach i wycinanie ich. Omawianie, co one przedstawiają; uzasadnianie swojego wyboru.
Wykonanie pracy plastycznej.
Zaproponowanie wykonania obrazka przedstawiającego miejsca, które dziecku się podoba się najbardziej, z jednoczesnym uchwyceniem różnorodności polskiego krajobrazu. Wyjaśnianie przez autora, jakie elementy dorysował i dlaczego.







Zabawy na świeżym powietrzu
Spacer w pobliżu przedszkola, wskazywanie godła na budynkach państwowych; nazywanie, co się w nich znajduje (przedszkole, szkoła, poczta…)

Dla chętnych:



Moja miejscowość, mój region

1.05.2020 - piątek


Temat dnia: Kim jesteś?

Karta pracy, cz. 4, s. 27.
 Rysowanie szlaczków po śladach, a potem – samodzielnie. Rysowanie po śladach spirali – dużych i małych.

Zabawa Dokończ zdania.
Dorosły mówi początek zdania, a dziecko je kończy.

Miejscowość, w której mieszkam, to…
Mieszkam… przy ulicy…
Lubię swoją miejscowość, bo…
Moje przedszkole znajduje się w… przy ulicy

Zajęcia 1. Nauka wiersza Ewy Stadtmüller Kim jesteś?

Czy wiesz, kim jesteś? − To oczywiste!
Co ci jest bliskie? − Znaki ojczyste.
Ojczyste barwy − biało – czerwone.
Ojczyste godło − orzeł w koronie.
Ojczyste w hymnie − mazurka dźwięki,
no i stolica − miasto syrenki.
I jeszcze Wisła co sobie płynie:
raz na wyżynie, raz na równinie,
i mija miasta prześliczne takie…
− Już wiesz, kim jesteś?
− Jestem Polakiem.

Rozmowa na temat wiersza.
Dorosły pyta:
 − Co jest bliskie osobie z wiersza?
− Jakie znaki ojczyste?
− Co jest jeszcze bliskie?
 − Kim jest osoba z wiersza? A ty, kim jesteś?

Karta pracy, cz. 4, s. 28.
Czytanie całościowe zdania To mapa Polski. Czytanie samodzielne (6-latki) lub z dorosłym (5-latki) napisów odszukanych w naklejkach: Wisła, stolica, Bałtyk, Tatry. Naklejanie ich w odpowiednich miejscach na mapie.
Dorosły  pyta:
 − Co to jest Bałtyk?
− Gdzie się znajduje?
− Jak nazywa się stolica Polski?
Oglądanie godła. Kolorowanie rysunku godła według wzoru. Kolorowanie flag, żeby wyglądały jak flaga Polski.
                                                

                                                              Moja miejscowość, mój region

30.04.2020 – czwartek

Temat dnia: Album mojej miejscowości

Karta pracy, cz. 4, s. 25.
Rysowanie po liniach od obrazków do zdjęć miejscowości, w których mieszkają. Rysowanie po śladzie drogi babci i dziadka do domu.

Rozwiązywanie zagadek o wybranych punktach charakterystycznych dla danej miejscowości.
Obrazek/widokówka przedstawiająca charakterystyczne punkty dla danej miejscowości.
Dorosły opisuje wybrane miejsce, zabytek, a dziecko odgaduje co to jest, i odszukuje pasujący obrazek, widokówkę.

Zajęcia 1. Wykonanie albumu swojej miejscowości.

• Zapoznanie ze sposobem wykonania albumu reklamującego miejscowość, w której mieszka dziecko i zachęcającego do jej odwiedzenia.
Kartki (wcześniej ozdobiona stemplami z ziemniaków owiniętymi materiałem o wyraźnej fakturze, np.: sztruks, koronka, szare płótno) dla  dziecka, widokówki, obrazki, klej, mazak, wstążeczka, dziurkacz, kartonowa okładka z herbem miejscowości, napis Moja miejscowość. • Dziecko nakleja na kartkach widokówki, obrazki przedstawiające daną miejscowość.
 • Następnie przykleja pod widokówkami, obrazkami podpisy (przygotowane przez dorosłego) informujące, o tym co przedstawiają
 • Łączy kartki w jedną całość, za pomocą wstążeczki przewleczonej przez otwory wykonane dziurkaczem.
 • Dołącza kartonową okładkę z herbem miejscowości, pokolorowanym przez  dziecko i tytułem albumu Moja miejscowość.

Zajęcia 2. Karta pracy, cz. 4, s. 26.
Określanie, co przedstawiają zdjęcia. Odszukanie w naklejkach zdjęć podobnych krajobrazów i naklejenie ich obok odpowiednich zdjęć. Rysowanie takiego samego rysunku po prawej stronie, jaki jest po lewej stronie. Określanie, co znajduje się w rogach rysunków.

Zabawa utrwalająca poznane zapisy cyfrowe liczb.
Karty obrazkowo-liczbowe, liczmany, kartoniki z liczbami, patyczki, plastelina, kartki papieru, kredki, nożyczki.
• Układanie domina obrazkowo-liczbowego: rysowanie lub wycinanie elementów, których liczba odpowiada liczbie umieszczonej na karcie,
• wykonywanie ruchów według pomysłów dzieci, których liczba odpowiada pokazanej przez dorosłego lub liczbie wylosowanej przez dziecko,
 • dopełnianie w pudełkach patyczków zgodnie ze wskazaniem określonej liczby, modelowanie cyfr z plasteliny, zgodnie z określoną liczbą elementów narysowanych na papierze lub ułożonych z liczmanów przez dzieci.

                                                  Moja miejscowość, mój region

29.04.2020 środa

Temat Dnia:  Najpiękniejsze miejsce świata

Karta pracy, cz. 4, s. 23.
Dziecko czyta z dorosłym (lub samodzielnie) nazwy miejscowości. Następnie rysuje znak + pod napisami miasto lub wioska, jeżeli dane zdjęcie przedstawia elementy miasta lub wsi. Dziecko koloruje rysunki.

Ćwiczenie intonacji wypowiedzi – powtarzanie za dorosłym zdania Moja miejscowość w formie oznajmującej, a potem pytającej.

Zajęcia 1. Herb naszej miejscowości – rysowanie kredkami.
Oglądanie herbu miejscowości, z której pochodzi dziecko
Wyjaśnianie dziecku znaczenia herbu. Obrazek herbu miejscowości, w której mieszka.
Dorosły zwraca uwagę z jakich elementów składa się herb, wyjaśnia, co one oznaczają. Dziecko wodzi palcem po rysunku herbu w prawą i w lewą stronę.





Karta pracy, cz. 4, s. 24.
Oglądanie herbów różnych miast. Rysowanie herbu miejscowości dzieci albo jego wmyślenie.

Zajęcia 2. Zabawa rozwijająca świadomość własnego ciała oraz przekładanie wrażeń dotykowych na ruch  – Zabawy z plecami.
Odtwarzacz CD, nagranie wolnej muzyki (według wyboru dorosłego)
• Powitanie – dziecko siedzi na dywanie  z zamkniętymi oczami, pochylone do przodu. Dorosły głaszcze dziecko po plecach i budzi.
• Budzimy nasze ciało – dziecko opukuje, masuje części ciała pokazywane przez dorosłego, głośno je nazywa.
• Polecenia – dziecko porusza się swobodnie po sali. Na komendę dorosłego kładzie się: na plecach, na brzuchu, na boku; opiera na łokciach
 • Zabawy w parach –  dziecko z dorosłym  siada  na podłodze. W rytm wolnej muzyki głaszcze, opukuje, masuje plecy dorosłego. Po kilku chwilach następuje zmiana.
• Zwierzęta wędrują po plecach – dziecko, za pomocą dłoni, pokazuje na plecach partnera typowe ruchy różnych zwierząt; osoba ta musi zgadnąć, jakie zwierzę spaceruje po jej plecach. Po kilku chwilach następuje zmiana.
• Odtwarzajmy rysunki – dziecko  rysuje na plecach partnera różne, proste formy, np.: linię prostą, koło, jakiś zygzak, trójkąt, spiralę, a partner próbuje odtworzyć te rysunki krokami na podłodze. Potem następuje zamiana ról.
• Pożegnanie – dziecko leży na brzuchu. Dorosły  głaszcze go plecach.

Karta pracy, cz. 4, s. 24 (ciąg dalszy).

Rysowanie po śladzie drogi Ady i taty do domu.


                                                  Moja miejscowość, mój region


28.04.2020 wtorek


Temat Dnia: Moja miejscowość, mój region 



Karta pracy, cz. 4, s. 21.
 Dziecko rysuje po śladach. Określa, który rysunek kojarzy się z ich otoczeniem.

Rozmowa na temat miejsc w swojej miejscowości, które należy odwiedzić.
Dziecko wypowiada się na temat swojego miejsca zamieszkania.
Dorosły pyta:
− Z czego znany jest nasz region?
− Co jest najbardziej charakterystyczne w naszej miejscowości?
 − Co Ci się najbardziej podoba?
 − Czego chciałbyś się dowiedzieć o swoim regionie?

Zajęcia 1. Zabawy z kostkami.
Dwa zestawy dużych kostek.
W pierwszym zestawie – przeznaczonym do dodawania – kostki mają zaklejone sześć kropek, puste pole będzie liczone jako zero.
W drugim zestawie – przeznaczonym do odejmowania – jedna kostka jest bez zmian, a druga ma kropek: sześć, siedem, osiem, dziewięć i dwa razy po dziesięć.

Dodawanie z użyciem kostek.
Dziecko rzuca kolejno dwiema kostkami z pierwszego zestawu. Po wyrzuceniu liczy oczka.
Podają wynik. Uzasadniają go. Np. 5 i 4 to 9. (pięć dodać cztery to dziewięć).
Układają odpowiednie działanie i je odczytują. 5 + 4 = 9

Odejmowanie z użyciem kostek.
Dziecko kolejno rzuca kostkami. Najpierw tą z większą liczbą oczek, a potem tą drugą. Liczy oczka wyrzucone na pierwszej, a potem – na drugiej kostce. Od liczby kropek z pierwszej kostki odejmują liczbę kropek z drugiej kostki.
Podają wynik. Uzasadniają go. Np. 10 odjąć 6 to 4.
Układają odpowiednie działanie i je odczytują. 10 – 6 = 4


Zajęcia 2. Spacer w pobliżu przedszkola.
Dziecko spacerując z dorosłym ogląda i porównuje budynki (domki jednorodzinne, bloki, wieżowce); rozpoznaje miejsca użyteczności publicznej, sklepy.

Karta pracy, cz. 4, s. 22.
Kolorowanie ramki zdjęcia przypominającego miejscowość dziecka. Kolorowanie rysunku.

Karty pracy, Litery i liczby, cz. 2, s 75.
Liczenie, o ile kratek środki kwiatów są oddalone od linii. Rysowanie pod linią kwiatów, których środki są oddalone o tyle samo kratek. 




Moja miejscowość, mój region

27.04.2020 poniedziałek

Temat Dnia: Małe miasteczko

Oglądanie obrazków, widokówek, zdjęć, folderów przedstawiających miejscowość, w której mieszkają dzieci.
Zdjęcia, obrazki, albumy itp., przedstawiające miejscowość, w której dzieci mieszkają.
Dzieci rozpoznają miejsca. Następnie swobodna rozmowa na temat miejsc, w których mieszka dziecko, adresu zamieszkania i adresu przedszkola. Dziecko dzieli nazwy miejscowości na sylaby, różnicując pierwsze i ostatnie głoski. Wypowiada nazwę miejscowości z różnym natężeniem głosu, intonacją i w różnym tempie. Dziecko układa zdania z nazwą miejscowości, w której mieszka.

Ćwiczenia dużych grup mięśniowych Pobudka.
Dziecko leży na dywanie – śpi. Na uderzenie w bębenek (lub inny instrument) powoli wstaje, prostuje się, przeciąga, przeciera oczy, maszeruje po pokoju, aby rozprostować mięśnie; ale chce mu się jeszcze spać i na sygnał – dwa uderzenia w bębenek – ponownie zasypia.

Zajęcia 1. Słuchanie wiersza Małgorzaty Strękowskiej-Zaremby „Małe miasteczko”.

Zabawa z rymowankąMiejscowość swoją znamy, miejscowość swą kochamy.
Dziecko wypowiada rymowankę cicho, głośno, rytmizują ją prostym, wymyślonym przez nie ruchem (np.: klaskanie, tupanie, podskoki), śpiewają na własną melodię.

Słuchanie wiersza Małgorzaty Strękowskiej-Zaremby Małe miasteczko.

W małym miasteczku nie ma wieżowców,
 schodów ruchomych ni zoo,
lecz drzew tu więcej, kwiatów i ptaków,
 które śpiewają wesoło.
Dokoła rynku stoi rząd domów
 w siedmiu kolorach tęczy;
ruch jest nieduży, spokojnie,
miło, czasami pszczoła zabrzęczy.

Rozmowa na temat wiersza. Dorosły pyta:
 − Jak wygląda małe miasteczko?
− Jakie są plusy mieszkania w małym miasteczku?

• Wskazywanie różnic między miasteczkiem (wsią), a dużym miastem.

 Zajęcia 2. Spacer po swojej miejscowości.
Zadaniem dziecka na spacerze jest:
− oglądanie i porównywanie budynków mieszkalnych,
− zwracanie uwagi na budownictwo jedno- i wielorodzinne, −
 zachęcanie do obserwacji zmian jakie zaszły w najbliższej okolicy,
− poznawanie nazw mijanych ulic,
 − przestrzeganie zasad bezpieczeństwa i przepisów ruchu drogowego.

Karta pracy, cz. 4, s. 20.
 Dziecko rysuje szlaczki po śladach, a potem – samodzielnie. Następnie nakleja w ramce widokówki, zdjęcia albo rysuje ważne miejsca ze swojej miejscowości. Rysuje po śladzie, bez odrywania kredki od kartki.

Ćwiczenia twórcze Nowe ulice.
 Dziecko zamienia nazwy ulic miejscowości, na nazwy pochodzące od owoców (np. Cytrynowa, Bananowa) lub słodyczy (np. Czekoladowa, Herbatnikowa).

Zabawy konstrukcyjne.
Klocki.
Dziecko buduje różne domy z klocków. Następnie porównuje powstałe budowle, wykorzystuje następujące pojęcia: wysoki, niski, wyższy, niższy. Dziecko zachęca do kupna powstałego domu poprzez reklamę. Poszukuje jak największej liczby argumentów przekonujących potencjalnych klientów do zainteresowania się danym budynkiem.



Dbamy o przyrodę

24.04.2020 piątek

Temat dnia: Lis i lornetka


Przypomnienie przez dziecko, jak należy zachowywać się w lesie.
Dorosły następnie pyta:
− Dlaczego należy tak się zachowywać?

Ćwiczenia oddechowe – Las pachnie żywicą.
Dziecko stoi swobodnie naprzeciw otwartego okna. Wykonuje długi wdech nosem, a następnie wydech powietrza ustami. (Pod oknem rosną drzewa, krzewy, a nie przebiega ulica).

Zajęcia 1. Słuchanie opowiadania Agaty Widzowskiej Lis i lornetka.
Książka (s. 66–69) dla  dziecka.

Dorosły czyta opowiadanie, a dziecko ogląda ilustracje.
Przedszkolaki bardzo lubią wycieczki. Odwiedziły już zoo, ogród botaniczny i Muzeum Lalek. Tym razem grupa Ady wybrała się do lasu na lekcję przyrody, bo nauka w terenie jest znacznie ciekawsza niż zwykłe opowieści. Dzieci koniecznie chciały obejrzeć paśniki dla zwierząt. W świecie zwierząt nastąpiło wielkie poruszenie. – Schowajcie się! – krzyknął płochliwy zając. – Idą tu małe człowieki! – Nie mówi się człowieki, tylko ludzie – poprawiła go łania, spokojnie przeżuwając młode pędy drzew iglastych. – Na pewno zaatakują kijkami nasze mrowiska! – pisnęły przerażone mrówki. – Kiedyś wielki dwunożny człowiek podeptał nasze całe królestwo! – Pobiegnę wywęszyć, jakie mają zamiary – oznajmił lis i ruszył przed siebie, wymachując puszystą kitą. – Boimy się hałasu – pisnęły zajączki, tuląc się do uszatej mamy. – Tydzień temu ludzkie istoty zostawiły w lesie pełno śmieci: puszki, sreberka po czekoladzie i butelki! – krzyknął oburzony borsuk. – Chyba nie wiedzą, że kiedy słońce rozgrzeje zbyt mocno szklaną butelkę, to może wywołać pożar lasu! – To straszne! – oburzyła się wiewiórka. – Zaraz przygotuję pociski z orzechów i będę nimi rzucać. Pac! Pac! W tej samej chwili zza drzew wyłonił się jeleń i dostojnym krokiem zbliżył się do paśnika. – Witam państwa – przywitał się. – Słyszałem, że boicie się ludzi. Powiem wam, że bać się należy myśliwych, którzy mają strzelby, ale nie ludzkich dzieci, bo one mają dobre serca. – Tiuu, tiuu! My znamy te maluchy! – odezwały się ptaki. – Zimą sypią dla nas ziarenka i szykują słoninkę w karmnikach, żebyśmy nie zamarzły z głodu. Nadbiegł zziajany lis i, łapiąc oddech, wysapał: – Kochani, nie ma się czego bać! Te człowieki to bardzo miłe stworzenia. – Nie mówi się człowieki, tylko ludzie – po raz drugi odezwała się łania. – No dobrze, ludzie. Duże stworzenie w spódnicy mówiło do nich „moje kochane przedszkolaki” czy jakoś tak… Urządzili sobie piknik na polanie, a potem posprzątali wszystkie śmieci. Na trawie nie został ani jeden papierek po kanapkach, ciastkach i cukierkach. Wszystkie butelki po sokach i pudełeczka po jogurtach wyrzuciły na parkingu do wielkiego kosza na śmieci. – A nie krzyczały? – szepnęły wciąż wystraszone zajączki. – Ależ skąd! One dobrze wiedziały, że w lesie trzeba być cicho, żeby nas nie płoszyć. – O! To znaczy, że szanują nas i las – powiedziała do rymu pani zającowa.
 – Szanować las najwyższy czas! – odpowiedziały chórem zwierzęta. Tego dnia dzieci wróciły z wycieczki bardzo zadowolone. Nauczycielka pochwaliła wszystkie za to, że w lesie zachowywały się tak, jak należy: nie hałasowały, nie niszczyły mrowisk i norek, nie zrywały żadnych roślin bez zgody pani i pięknie posprzątały po zakończonym pikniku. – A może narysujecie to, co najbardziej zapamiętaliście z dzisiejszej wycieczki? Zrobimy wystawę o lesie. – Tak! Chcemy! – Ja namaluję wiewiórkę – ucieszyła się Zuzia. – I ptaszki. – A ja narysuję mech – postanowił Jacek. Pani rozdała dzieciom kartki, kredki i farby. Sama też postanowiła coś namalować. Powstały prawdziwe dzieła sztuki: drzewa iglaste oświetlone słońcem, wiewiórka, ślady kopytek, zielona polana i ptaszki na gałęziach. Jacek namalował czarną plamę i oznajmił wszystkim, że to jest nora niedźwiedzia. Ada narysowała lisa trzymającego w łapkach jakiś dziwny przedmiot. – Co to jest? – zapytała Kasia. – To jest lis – odpowiedziała Ada, chociaż uznała, że bardziej przypomina psa niż lisa. – A co on trzyma? – Lornetkę – odpowiedziała Ada. – Lornetkę? Przecież lisy nie używają lornetek – stwierdził Piotrek. – Nie widziałem tam żadnego lisa. – A ja widziałam – odparła Ada. – Cały czas nas podglądał! – Naprawdę? – Naprawdę. Ciągle nas obserwował, a zza drzewa wystawała jego ruda kita. – To dlaczego nam nie powiedziałaś? – Nie chciałam go spłoszyć. Widocznie sprawdzał, czy umiemy się dobrze zachować w lesie. – Pewnie, że umiemy! – stwierdził Piotrek. Nauczycielka zebrała wszystkie obrazki i przyczepiła je do specjalnej tablicy.  – Jaki tytuł nadamy naszej wystawie? – zapytała dzieci. Było wiele propozycji, ale najbardziej spodobał się wszystkim pomysł Ady: „Czas szanować las”. Jednak największe zdziwienie wywołał rysunek nauczycielki. – Dlaczego pani powiesiła pustą kartkę? – zdziwiły się dzieci. – Ona nie jest pusta – uśmiechnęła się tajemniczo pani. – Przecież pani nic nie narysowała… – Narysowałam w wyobraźni. Mój rysunek przedstawia leśną ciszę. Oj, nasza pani zawsze nas czymś zaskoczy!

Rozmowa z dzieckiem na temat opowiadania:
 − Jak zwierzęta przyjęły obecność dzieci w lesie?
 − Dlaczego zwierzęta bały się dzieci?
− Co powiedziały o dzieciach zwierzęta, które je obserwowały: jeleń, ptaki, lis?
− Co zrobiły dzieci po powrocie do przedszkola?
 − Kogo narysowała Ada? Dlaczego?
− Co narysowała pani? Co przedstawiał jej rysunek?

Zabawa w leśne echo.
Dorosły wyklaskuje lub wytupuje dowolne rytmy, a dziecko powtarza je jak echo.

Rozmowa na temat zależności występujących w świecie przyrody.
 − Kto jest ważniejszy w przyrodzie: rośliny czy zwierzęta?
 − Czy zwierzęta mogłyby żyć, gdyby nie było roślin?

Nauka krótkiej rymowanki.
Lasy to płuca ziemi i o nie dbamy.
Nie niszczymy ich, nie śmiecimy w nich.
Tylko w ciszy patrzymy i głęboko… oddychamy.


Zajęcia 2. Zrobienie wystawy związanej z lasem.
kartka, kredki.

Rysowanie przez dziecko tego, co kojarzy mu się z lasem. Po wykonaniu pracy wspólne jej
omówienie i zrobienie wystawy.

Zabawy na świeżym powietrzu.
Obserwowanie zmian zachodzących w przyrodzie. Dziecko obserwuje drzewa, krzewy, zwierzęta, stara się dostrzec zachodzące w przyrodzie zmiany.

Słuchanie opowiadania Małgorzaty Strękowskiej-Zaremby Dzień Flagi.
Książka (s. 70–71)

 W przedszkolu gruchnęła wieść, że zbliża się Dzień Flagi Rzeczypospolitej Polskiej i wszystkie przedszkolaki będą malować chorągiewki. – A po co? – spytała Lenka. – Na jaki kolor? – chciał wiedzieć Alan. – Na czerwony – powiedział Szymek. – Nie. Na biały – sprostowała Ada. – A po co? – ponownie spytała Lenka. – Będziemy z nimi maszerować. Flagi byłyby dla was za ciężkie – wyjaśniła pani. – Tylko wojsko maszeruje. My nie jesteśmy wojskiem – zauważył Alan.
 – Ale jesteśmy Polakami, a to dzień poświęcony naszej polskiej fladze. Z tej okazji możemy nawet maszerować – powiedziała z uśmiechem pani. – Drugiego maja przemaszerujemy przez całe osiedle. – Dostaniemy prezenty? – zapytał Hubert. – To Dzień Flagi, a nie Dzień Dziecka – zauważył Szymek. Hubert się naburmuszył. Jednak musiał przyznać, że Szymek ma rację. Jeśli już wręczać prezenty, to polskiej fladze, a nie przedszkolakom, którzy z pewnością nie są ani flagami, ani chorągiewkami.  Wszyscy lubią malować, więc chwilę później Ada, jej koleżanki i koledzy z zapałem przystąpili do pracy. Jednak malowanie chorągiewek nie było wcale proste. Wymagało szczególnej uwagi. Ci, którzy się zagapili i zamalowali na czerwono więcej niż połowę chorągiewki, musieli malować od nowa. Bo przecież chorągiewka w polskich barwach powinna być tylko w połowie czerwona. Ada też nie od razu była zadowolona ze swojej pracy.  – Dobrze, że na chorągiewkach nie trzeba malować komarów. Komary są strasznie trudne do wykonania – pocieszyła ją Lenka. – Muchy też – dodała Ada. I poczuła ulgę, że nie musi malować ani mrówek, ani much, tylko czerwony pas na białej chorągiewce. W Dniu Flagi przedszkolaki z przedszkola Ady wzięły udział w radosnym marszu po osiedlu.  Każde dziecko niosło dumnie własnoręcznie wykonaną biało-czerwoną chorągiewkę. Dzieci machały nimi, aż furczało. Ada widziała las rąk przed sobą i czuła, że wszyscy, ona także, robią coś bardzo ważnego. Żałowała, że nie widzą jej rodzice i Olek, i babcia z dziadkiem. Przechodnie z podziwem patrzyli na maszerujących.  – O, widzę, że mali Polacy też świętują – pochwaliła ich jakaś pani w sukience w paski.  Ada czuła dumę, że mieszka w Polsce, że maszeruje z biało-czerwoną chorągiewką i że jest Polką – może trochę małą, ale co tam: przecież kiedyś urośnie. – Będę wtedy maszerowała z dużą flagą, żeby było ją widać aż z kosmosu – powiedziała. – Nasze chorągiewki też widać – zapewniła ją Lenka. Ada i Lena podniosły swoje chorągiewki jeszcze wyżej i pomachały kosmonautom i kosmitom. Niech wiedzą, że polska flaga świętuje, a z nią świętują mali Polacy.

Dorosły  rozmawia z dzieckiem na temat opowiadania i pyta:
− Po co przedszkolaki malowały flagi?
− Jak czuła się Ada, maszerując 2 maja z kolegami i koleżankami i machając chorągiewką?
− Z czego była dumna?

 Ćwiczenia z tekstem.
 Książka (s. 70–71)
Dziecko słucha tekstu czytanego przez dorosłego.
Dziecko czyta głośno teksty umieszczone pod ilustracjami do opowiadania.

Dzień Flagi Rzeczypospolitej Polskiej to polskie święto obchodzone 2 maja, wprowadzone na mocy ustawy z 20 lutego 2004 roku, by propagować wiedzę o Polskiej tożsamości oraz symbolach narodowych. Flaga składa się z dwóch poziomych pasów: białego i czerwonego. Pierwszy symbolizuje czystość i niepokalanie, drugi – odwagę i waleczność. Oficjalnie flaga została uznana za symbol narodowy w 1919 roku, w rok po uzyskaniu przez Polskę niepodległości.

 Wykonanie chorągiewki z kolorowego papieru.
paski papieru – białego i czerwonego, klej, patyczek (taki jak do balonów).

Dziecko skleja paski papieru, dokleja patyczek.

Zabawa ruchowa – Ziemia, woda, powietrze.
Dziecko stoi swobodnie zwrócone twarzą do dorosłego − Na hasło: Ziemia – dotyka dłońmi podłogi, jednocześnie przykucając. − Na hasło: Woda – chwyta się dłońmi za kolana. − Na hasło: Powietrze – wskazuje przestrzeń nad głową.

Dorosły  podaje hasła w różnej kolejności. 


Dbamy o przyrodę

23.04.2020 czwartek

Temat dnia: Hodowla hiacyntów

Karta pracy, cz. 4, s. 18.
Łączenie śmieci z odpowiednimi pojemnikami. Rysowanie butelek i słoików po śladach. Wyjaśnienie znaczenia słowa recykling.

Zajęcia 1. Założenie hodowli hiacyntów.
Karta pracy, cz. 4, s. 19.
Olek i Ada zakładają hodowlę hiacyntów. Oglądanie rysunków Ady i ich rozszyfrowywanie. Dziecko podaje, jakie czynności należy wykonać:
 − przygotować doniczkę z ziemią,
− włożyć do doniczki cebulkę hiacynta,
− podlać roślinę i umieścić w słonecznym miejscu,
 − podlewać hiacynta co kilka dni.
Uzupełnianie rysunków tulipana według wzoru.

Założenie hodowli przez dziecko.
Cebulki hiacyntów, ziemia ogrodnicza, konewka z wodą, łopatki, doniczki.
Dziecko otrzymuje doniczki, ziemię, cebulki hiacyntów. Nabiera ziemię łopatką do doniczek, wsadza cebulki. Częściowo je przykrywa, podlewa wodą z konewki i umieszcza na parapecie okna. Przez następne dni obserwuje rozwijające się hiacynty.



 Zabawa ruchowa kształtująca postawę ciała – Kwiatek rośnie
Dziecko w siadzie skrzyżnym. Tułów pochyla do przodu, dłonie układa na podłodze. Na hasło: Kwiatek rośnie, powoli prostuje tułów. Na hasło: Kwiatek wyciąga się do słońca – wyciąga ręce jak najwyżej. Na hasło: Kwiatek więdnie, dziecko powoli wraca do pozycji wyjściowej.

Zajęcia 2. Sprzątanie ogrodu przydomowego (jeśli jest możliwość)
 Łopatki, taczki, miotły, grabie, rękawice ochronne, worki z napisem papier.
Rozmowa z dzieckiem na temat czystości ogrodu przydomowego.
− Czy nasz ogród jest czysty?
− Czy wymaga posprzątania?

Dorosły proponuje posprzątanie ogrodu
Pokaz narzędzi przygotowanych do pracy: łopatek, taczki, mioteł, grabi, oraz rękawic ochronnych, worków; zwrócenie uwagi na zachowanie zasad bezpieczeństwa. Zbieranie papierów i opakowań papierowych do worków z napisem papier (wspólne odczytanie). Zbieranie na taczki opakowań szklanych (z zachowaniem szczególnej ostrożności) i opakowań plastikowych, umieszczanie ich w odpowiednich pojemnikach. Grabienie drobnych odpadów – patyków, liści, małych kamieni; wrzucanie łopatkami do kosza. Zamiatanie ścieżek, chodników.
Wypowiedź dziecka na temat wykonanej pracy, jej użyteczności. Oczyszczenie narzędzi pracy; dokładne umycie rąk.

Rysowanie na temat: Jaki piękny jest świat!
Wyprawka plastyczna, karty do wypchnięcia – ze zwierzętami, z owocami, warzywami, roślinami, kredki, kartka.

Dzieci przedstawiają na rysunku piękno przyrody – roślin, zwierząt, wykorzystując obrazki zwierząt i roślin. Potem omawia swoją prace z dorosłym.

Dla chętnych:





Dbamy o przyrodę

22.04 środa

Temat dnia: Chroń przyrodę

Wyjaśnianie dziecku słów - lasy to płuca Ziemi.
Dorosły wyjaśnia, że lasy to płuca Ziemi, bo produkują tlen, którym oddychamy, zatrzymują także pył i kurz, oczyszczają powietrze, a drzewa iglaste wydzielają olejki eteryczne.

Zabawa graficzna – Drzewko.
Kartka z rysunkiem konturu drzewa dla dziecka
Dziecko otrzymuje kartkę z narysowanym konturem drzewa. W zależności od kształtu drzewa wypełnia rysunek trójkątami (drzewa iglaste), małymi kołami (rozłożyste drzewa, np. dąb).

Zajęcia 1. Ćwiczenia prawidłowej wymowy.

Dorosły podaje dziecku przykłady krótkich wypowiedzeń w nadanym przez siebie rytmie, a dziecko stara się je powtórzyć na zasadzie echa muzycznego, w różnym tempie oraz z różnym natężeniem dźwięku. Zmienia dynamikę w wypowiedzeniu, wymawiając słowa naprzemiennie: raz głośno, raz cicho. Recytuje coraz głośniej, następnie – coraz ciszej.
·       Ziemia, ziemia to nasza planeta.
·       Dbamy o czyste powietrze.
·       Nie chcemy śmieci na leśnej łące.
·       Precz z dymem, który zasłania słońce.

Zabawa muzyczno-ruchowa – Segregujemy śmieci.
Skrzynki w kolorach: żółtym, zielonym, niebieskim, opaski w kolorach skrzynek, bębenek lub inny instrument.
W trzech miejscach są ustawione kartonowe skrzynki w trzech kolorach: zielonym, niebieskim, żółtym. Dziecko  jest oznaczone opaską w kolorze odpowiednim do koloru skrzynki ( żółtą, zieloną lub niebieską). W rytmie bębenka dziecko wykonuje swobodny bieg między skrzynkami. Na hasło: Segregacja, dziecko podbiega do wybranych skrzynek, zgodnie z kolorem opaski. Na mocne uderzenie w bębenek recytuje tekst Bożeny Formy:
  •  Kolory kontenerów wszyscy dobrze znamy,
  •  segregujemy śmieci, do nich je wrzucamy:
  •  do żółtego butelki, szkło do zielonego,
  •  gazety i kartony zawsze do niebieskiego.


Zajęcia 2. Ćwiczenie plastyczne – Segregujemy śmieci.

Segregowanie opakowań.
Opakowania po różnych materiałach, pudełko.
Dorosły przygotowuje  pudełko wypełnione różnymi opakowaniami: papierowymi, szklanymi, aluminiowymi i plastikowymi. Dziecko zastanawia się, po czym są poszczególne opakowania, segreguje je według materiału, z jakiego zostały wykonane.

Zabawa Do jakiego pojemnika?
Obrazki pojemników do segregowania odpadów.
Dorosły pokazuje dziecku obrazki specjalnych pojemników, których używa się do segregowania odpadów, i wyjaśnia, jakie odpady można do nich wkładać. Podkreśla znaczenie segregowania odpadów i ich ponownego przetwarzania w celu odzyskania materiału, który może zostać ponownie wykorzystany. Śmieci nie zanieczyszczają wtedy środowiska, tylko ponownie mogą zostać użyte. Wyjaśnia pojęcie recyklingu.
Pojemnik (lub worek) niebieski – papier,
pojemnik (lub worek) zielony – szkło,
pojemnik (lub worek) żółty – metale i tworzywa sztuczne.

Praca plastyczna Segregujemy śmieci.
Wyprawka plastyczna, karta 21, klej, nożyczki, kredki.
• Oglądanie rysunków pojemników służących do segregowania śmieci.
• Wycinanie z karty elementów pojemników.
 • Kolorowanie pojemników na odpowiednie kolory, w zależności od rodzaju śmieci, jakie należy do nich wrzucać (przedstawione na rysunkach).
• Składanie i sklejanie pojemników zgodnie z instrukcją.
• Wykonanie pracy przez dziecko
• Porządkowanie miejsca pracy

Karta pracy, cz. 4, s. 16.
Oglądanie sytuacji przedstawionych na obrazkach. Układanie o nich zadań. Przedstawianie ich za pomocą liczmanów. Rysowanie po śladzie drogi Olka, Ady i dziadka do lasu.

Zabawa ruchowa kształtująca postawę ciała – Kwiatek rośnie.
Dziecko w siadzie skrzyżnym. Tułów pochyla do przodu, dłonie układa na podłodze. Na hasło: Kwiatek rośnie, powoli prostuje tułów. Na hasło: Kwiatek wyciąga się do słońca – wyciąga ręce jak najwyżej. Na hasło: Kwiatek więdnie, dziecko powoli wraca do pozycji wyjściowej.

 Karta pracy, cz. 4, s. 17.
Rysowanie szlaczków po śladach, a potem – samodzielnie. Rysowanie po śladach. Rysowanie tulipanów po śladach, bez odrywania kredki od kartki. Kolorowanie ich.


Dla chętnych:




Dbamy o przyrodę

 Temat dnia: Jak dbać o przyrodę

21.04.2020 wtorek

Karty pracy, cz. 4, s. 14–15. 
Oglądanie obrazków. Ocenianie, czy Olek i Ada są przyjaciółmi przyrody. Rysowanie, jak dzieci dbają o przyrodę. Słuchanie nazw roślin chronionych przedstawionych na zdjęciach. 

Zajęcia 1. Klasyfikowanie z użyciem kart logicznych.
 wyprawka plastyczna – karta H, karta I, nożyczki. 

Dostrzeganie cech wspólnych danych roślin i cech je różniących. Segregowanie obrazków ze względu na jedną cechę.


 Dziecko wycina kwiaty.

 Dorosły ma przygotowane kartoniki, na których będzie kodował wraz z dzieckiem cechy kwiatów przedstawionych na kartkach:
− wielkość, np. sylwetki człowieka, większa i mniejsza, 
− kolor, np. plamy: różowa, żółta, czerwona,
− kształt – obrazek róży, pierwiosnka.

Dorosły mówi i pyta: − Przyjrzy się kartom. Co jest na nich przedstawione? 
− Jak można je rozdzielić? 
(Dziecko podaje różne propozycje, np. osobno duże kwiaty, osobno małe kwiaty; rozdzielanie według kształtów kwiatów).
 − Rozłóż karty na dwie grupy tak, aby w jednej z nich były obrazki dużych kwiatów, a w drugiej – małych kwiatów.
 − Jak zaznaczymy na kartoniku, że tu leżą obrazki małych kwiatów? (Np. małą sylwetą człowieka).
 − Jak zaznaczymy na kartoniku, że tu leżą obrazki dużych kwiatów? (Np. większą sylwetą człowieka). 
Dziecko zsuwa karty. Dorosły pokazuje kartonik z zakodowaną cechą (małe lub duże), a dziecko wybiera spośród wszystkich kart tylko te, na których obrazki mają wskazaną cechę.
 − Rozłóżcie karty według kolorów. 
− Jak zaznaczycie na kartonikach, jakie kolory mają karty w każdej grupie? (Np. plamami w danym kolorze).
 Dziecko zsuwają karty. Dorosły pokazuje kartonik z zakodowaną cechą (żółte, różowe lub czerwone plamy), a dziecko wybiera spośród wszystkich kart tylko te, na których obrazki mają wskazaną cechę. 
− Rozłóż karty według przedstawionych na nich kształtów kwiatów.
 − Jak zaznaczylibyście na kartonikach, jakie kwiaty są na obrazkach w każdej grupie? (Rysunkiem tulipana, róży, pierwiosnka).
 Dziecko zsuwa karty. Dorosły pokazuje kartonik z zakodowaną cechą (rysunek kwiatu tulipana, róży, pierwiosnka), a dziecko wybierają spośród wszystkich kart tylko te, na których obrazki mają wskazaną cechę. Teraz dorosły sprawdza, czy dziecko potrafią wyróżnić wskazane cechy kart. Pokazuje kartonik z zakodowaną cechą, a dziecko wybiera odpowiednie karty. Dorosły wybiera karty, a dzieci mają wskazać kartonik z odpowiednią cechą i ją nazwać.

Dopiero kiedy dorosły upewni się, że dziecko potrafi wyróżnić i nazwać cechy obrazków, może przystąpić do ćwiczeń w wyróżnianiu dwóch cech jednocześnie. 


Segregowanie kart ze względu na dwie cechy równocześnie. 
Wycięte wcześniej z wyprawki kartoniki z kwiatami dziecka. 

Dorosły pokazuje jednocześnie dwa kartoniki z zakodowanymi cechami, np. małe, żółte. Dziecko musi wybrać karty przedstawiające: małe żółte kwiaty róży, pierwiosnka, tulipana. Dorosły wybiera karty, np. małą czerwoną różę i dużą czerwoną różę. Zadaniem dziecka jest wskazanie kartoników z cechami wspólnymi i ich nazwanie (czerwone kwiaty róży). Jeżeli dziecko nie będzie miało kłopotów z tymi ćwiczeniami, można spróbować segregować karty ze względu na trzy cechy, np. żółte, duże kwiaty tulipana.

Zajęcia 2 - Zabawy na świeżym powietrzu . Zabawy badawcze – Gdzie jest powietrze? 

Dla dziecka: balon, słomka do napojów, kubeczek z wodą, paski bibuły zawieszone na nitce


 Rozmowa z dzieckiem na temat powietrza (przypomnienie) – gdzie się znajduje; czy ma kolor, kształt; w jaki sposób można poznać, że znajduje się wokół nas. 
• Nadmuchiwanie balonów – obserwowanie ich powiększania się, wypuszczanie powietrza z balonów w kierunku własnych twarzy.
 • Wciąganie powietrza do płuc i wydychanie go przez słomkę do napojów do kubeczka z wodą – obserwowanie powstających bąbelków.
 • Dmuchanie na paski bibuły zawieszone na nitce.
 • Obserwowanie drzew poruszanych wiatrem.

 Dorosły wyjaśnia, że powietrza nie można zobaczyć ani powąchać, lecz można poczuć, ale tylko wtedy, gdy porusza się jako wiatr. Podkreśla znaczenie powietrza dla życia ludzi i zwierząt oraz jego wszechobecność wokół nas.


Zabawa ruchowa – Gęsty las – rzadki las.  
Na hasło: Gęsty las,  dziecko skupia się wokół dorosłego, a na hasło: Rzadki las, dziecko rozbiega się po ogrodzie i biega w podskokach do chwili, gdy usłyszy hasło: Gęsty las itd. 

 Karta pracy,  Litery i liczby, cz. 2, s. 74. 
Opowiadanie o tym, co się dzieje na obrazku. Rysowanie w prawym górnym rogu słoneczka, w lewym górnym rogu – chmurki, w prawym dolnym rogu – żabki, a w lewym dolnym rogu – kwiatka.


Dbamy o przyrodę

 Temat dnia: Strażnicy przyrody

20.04.2020 poniedziałek

Zabawa dramowa – My, drzewa.

Dziecko jest drzewem. Dorosły opowiada, co działo się z lasem, drzewami, a dziecko wciela się w role drzew i uzewnętrznia stany emocjonalne w zależności od kolejnych zdarzeń opisywanych przez dorosłego.


 Dawno temu lasy były czyste, pełne ptaków i innych zwierząt. Drzewa były szczęśliwe, wesoło się uśmiechały, słuchając śpiewu ptaków siedzących na ich gałęziach. Mijały lata, powoli zachodziły zmiany – wycinki, bezmyślne niszczenie drzew. Zaczęło to złościć drzewa. A gdy na dodatek pojawiły się śmieci, które ludzie wywozili do lasu – drzewa wystraszyły się, co się z nimi stanie. Czy zginą w tych górach śmieci? Czy uschną? Dzisiaj smutno patrzą na to, co się dzieje. Może dzieci im pomogą?

Zajęcia 1. Słuchanie wiersza Agaty Widzowskiej Strażnicy przyrody. 

Poznawanie (przypomnienie) ogólnej budowy drzewa. Dorosły omawia z dzieckiem poszczególne elementy drzewa: korzenie, pień, gałęzie, koronę z liśćmi. Zwrócenie uwagi,  które części rośliny rosną pod ziemią, a które nad nią.

Karty pracy, cz. 4, s. 12–13. 
Słuchanie wiersza Agaty Widzowskiej Strażnicy przyrody. Kolorowanie rysunków zwierząt.
 − Co robiły dzieci w lesie?
 − Co mówiły zwierzęta o dzieciach?
− Jak wy zachowujecie się w lesie?

Zajęcia 1. Odkrywanie litery h: małej i wielkiej, drukowanej i pisanej. Wyodrębnienie wyrazu podstawowego - hamak.

 Karty pracy, Litery i liczby, cz. 2, s. 70. 

Analiza i synteza słuchowa słowa hamak.
Dziecko dzieli słowo hamak na sylaby oraz na głoski. Liczy, ile w słowie jest sylab i ile głosek. Wyróżnia pierwszą głoskę. Następnie wymienia inne słowa rozpoczynające się głoską h (herbata, hotel, huta…) oraz mające ją w środku (juhas, bohater…).
Dorosły pokazuje litery h, H: małą i wielką. Dziecko określa ich wygląd oraz przypomina, kiedy używamy wielkiej litery.

Karty pracy, Litery i liczby, cz. 2, s. 70–73. 
 Nazywanie zdjęć. Rysowanie pod każdym zdjęciem tylu kresek, z ilu głosek składa się jego nazwa. Zaznaczanie na niebiesko liter h, H w wyrazach.Czytanie sylab i krótkiego tekstu. Skreślanie co drugiej litery w ciągu liter. • Odczytanie hasła z pozostałych liter.  Uzupełnianie zdań obrazkami odszukanymi wśród naklejek. Wodzenie palcem po literze h – małej i wielkiej, pisanej. Pisanie liter h, H po śladach, a potem – samodzielnie.

Podawanie nazw zwierząt i roślin rozpoczynających się podaną sylabą.
Dorosły podaje sylaby, a dziecko wymyśla nazwy zwierząt lub roślin. Np. so – sowa; je – jeleń; ja – jarzębina, jagody; sar – sarna; je – jeże, jeżyny…

Zabawy na świeżym powietrzu
Spacer - przyglądanie się otoczeniu: czy jest czyste, czy zaśmiecone. Szukanie przyczyny tego stanu.

Rozmowa z dzieckiem na temat: Kogo możemy nazwać przyjacielem przyrody?
 Zielony karton, mazak. 
Dziecko podają propozycje, a dorosły zapisuje je na zielonym kartonie. Na koniec dziecko– na znak, że zgadza się z tym, co jest napisane – odbijają na kartonie swoje dłonie maczane w farbie.
Przykładowe propozycje dzieci: Przyjaciel przyrody: nie zrywa kwiatów; nie łamie gałązek drzew; nie śmieci; dokarmia ptaki (zwierzęta); oszczędza wodę, elektryczność; segreguje śmieci; lubi zwierzęta…

Dla chętnych:



      
Wiosna na wsi
14.04 wtorek
Temat dnia: Uparty kogut
Rozmowa z dzieckiem  na temat wyglądu, zwyczajów i charakterystycznych głosów, które wydają zwierzęta, które mieszkają w wiejskiej zagrodzie.
Karta pracy, cz. 4, s. 3.
Rysowanie szlaczków po śladach, a potem – samodzielnie. Rysowanie po śladzie drogi kury do kurnika

Zabawa orientacyjno-porządkowa – Przestraszone kurczątka.

Dziecko staje się kurczątkiem. Swobodnie porusza się w różnych kierunkach pomieszczenia w domu. Na hasło: Uwaga, kot! ucieka do kurnika (wyznaczonego wcześniej miejsca ), wydając odgłosy: pi, pi, pi. Hasło: Nie ma kota, jest sygnałem do ponownego wykonywania ruchów.

Zajęcia  1. Słuchanie opowiadania Małgorzaty Strękowskiej-Zaremby "Uparty kogut" czytanego przez osobę dorosłą

Książka dziecka (s. 62–65) dziecka



 Rodzina Ady i Olka wybrała się do cioci na wieś. Wszyscy byli zachwyceni celem podróży. Tylko mama wydawała się trochę zakłopotana i lekko zaniepokojona.  – Nie pamiętam, kiedy ostatnio byłam na wsi. Chyba bardzo dawno temu. Czy będą tam wszystkie wiejskie zwierzęta? – wypytywała tatę. – Oczywiście, jak to w gospodarstwie. Będą krowy i cielęta. Świnie i prosięta. A zamiast koni i źrebiąt – dwa traktory. Traktorów chyba się nie obawiasz? – spytał żartem tata. Mama tylko się uśmiechnęła. – Oczywiście. Nawet rogaty baran mnie nie wystraszy. Jestem supermamą. – Będą też kury, gęsi, kaczki, indyczki. Zgroza – ciągnął tata żartobliwym tonem. Samochód wjechał na podwórko. Ada i Olek pierwsi przywitali się z ciocią i wujkiem i natychmiast zaczęli się rozglądać za zwierzętami. – Lola ma szczeniaki! Mogę się z nimi pobawić? – spytał Olek i już był przy kudłatej kundelce i czwórce jej szczeniąt. Ada nie mogła do niego dołączyć, ponieważ ma uczulenie na sierść. Wybrała się więc na spacer po podwórku. – Ko, ko, gę, gę, kwa, kwa – witały ją kury i kurczęta, gęsi i gąsięta, kaczki i kaczęta. Ada z powagą odpowiadała im: „dzień dobry”, „witam państwa”, „przybijemy piątkę?”.  – Ojej, jaka piękna kózka! – Ada usłyszała zachwycony głos mamy. – To koźlątko. Ma zaledwie kilka dni – powiedział wujek. – Prześliczny maluszek – stwierdziła z podziwem mama. Koźlątko nie poświęciło mamie uwagi, za to kury podniosły wielki krzyk na jej widok. Obgdakały ją z każdej strony... i sobie poszły. Został jedynie kogut. Wbił wzrok w barwną sukienkę mamy w duże czerwone koła i patrzył jak zauroczony.  – Lubi czerwony kolor – stwierdziła z zadowoleniem mama.  – Hm, obawiam się, że wręcz przeciwnie – powiedział tata. Kogut nastroszył pióra i nieprzyjaźnie zatrzepotał skrzydłami. – Nie przepada za czerwonym. Kiedyś wskoczył mi na głowę, bo byłam w czerwonym kapeluszu – powiedziała ciocia. – Ale to zdarzyło się tylko raz – dodała uspokajająco. Po chwili wszyscy z wyjątkiem mamy zapomnieli o kogucie. Uparte ptaszysko nie odstępowało jej na krok. – Idź sobie – odpędzała go, jednak kolor czerwony na sukience przyciągał uparciucha jak magnes. – Nie bój się, mamo – Ada dodała mamie otuchy. – Dam sobie radę. – Mama bohatersko przeszła między kaczkami, kurami, minęła nawet gąsiora, ale gdy spojrzała za siebie, ponownie ogarnął ją niepokój. Kogut wciąż był tuż-tuż i wojowniczo stroszył pióra.  – Bywa uparty jak oślątko – westchnęła ciocia. – Wracaj do kurnika, uparciuchu. – No właśnie! – powiedziała stanowczo mama.

Obie, mama i ciocia, weszły do domu. Niezadowolony kogut grzebnął pazurem i wrócił do kurnika. Tymczasem tata z wujkiem założyli na głowy kapelusze z siatką na twarz i poszli zajrzeć do uli w sadzie.  Ada unikała pszczół od czasu, gdy minionego lata została użądlona w stopę. Wolała przechadzać się pośród żółtych kaczuszek, które nie żądlą i są mięciutkie. Nawet nie zauważyła upływu czasu. Zbliżała się właśnie pora dojenia krów, więc ciocia poszła przygotować dojarki. Olek wciąż bawił się ze szczeniętami, a tata i wujek zapomnieli o wszystkim, tak bardzo zajęli się sprawdzaniem pszczelich uli. Znudzona mama postanowiła do nich dołączyć. Jednak żeby dotrzeć do furtki prowadzącej do sadu, musiałaby przejść obok kurnika. Co będzie, jeśli kogut ją zobaczy? Wolała tego uniknąć. Postanowiła przechytrzyć nieprzyjaznego ptaka i przedostać się do sadu przez płot.  Jakież było zdziwienie Ady, gdy zobaczyła mamę wspinającą się na ogrodzenie. Pokonanie płotu, kiedy ma się na sobie odświętną sukienkę, nie jest łatwe, jednak mamie się to udało. Co prawda w rajstopach poleciało oczko, a sukienkę lekko rozdarła, ale kto by się tym przejmował. – Oczko ci ucieka, łap je! – zażartował tata na widok żony. – To nic takiego. Wykiwałam koguta – powiedziała szeptem, zadowolona z siebie mama. Chwilę później Ada zobaczyła koguta, który bez trudu przefrunął nad płotem i wylądował w sadzie.  

Rozmowaz dzieckiem na temat opowiadania
 - Czy mama Olka i Ady była wcześniej na wsi?

- Z kim bawił się Olek?

- Co robiła Ada?

- Jaki ptak zainteresował się mamą? Dlaczego?

 - Czym zajęli się tata z wujkiem?

  - Jak mama przechytrzyła koguta? Czy jej się to naprawdę udało?

Dziecko czyta głośno teksty znajdujące się pod ilustracjami do opowiadania



Zabawa "Jakie jest zwierzę"?

 Dorosły pyta: Jaki (jaka) jest…? – podając nazwę zwierzęcia, a dzieci wymyślają określenia. Np. Jaka jest kura? (mała, głośna…) Jaki jest kogut? (szybki, głośny…) Jaka jest kaczka? (spokojna, powolna…) Jaka jest krowa? (duża, łagodna, spokojna…) Jaki jest koń? (duży, szybki, groźny…)
Wspólne układanie zdań na temat zwierząt z wiejskiego podwórka.



 Karty pracy, cz. 4, s. 4–5.

Nazywanie zwierząt, które grupa Ady zobaczyła na wsi w gospodarstwie agroturystycznym. Odszukiwanie zwierząt znajdujących się w pętlach na dużym obrazku.
         
Zajęcia  1. Zapoznanie z literą Ż,ż 
 Karty pracy, Litery i liczby, cz. 2, s. 64–65
 Dorosły pyta dziecko:
− Jakim zwierzętom przyglądają się Olek, Ada i dziadek? − Czy żubry żyją wolno?

 Analiza i synteza słuchowa słowa żubry.

Dziecko dzieli słowo żubry na sylaby i na głoski. Liczy, ile w słowie żubry jest sylab, a ile głosek. Następnie wymienia inne słowa, w których głoskę ż słychać na początku (żaba, żurek, żyrafa…), w środku (leżak, jeżyny, kałuża…). .Dorosły zwraca uwagę, że głoska ż na końcu słowa jest często słyszana jak głoska sz, np. w słowie garaż.

Dorosły pokazuje litery ż, Ż,  wspólnie z dzieckiem omawiają  ich wygląd. Wskazują różnice pomiędzy literami. . Dorosły pyta dziecko kiedy używamy wielkiej litery.

 Karty pracy, Litery i liczby, cz. 2, s. 66–67

Dzielenie nazw zdjęć na głoski.  Kolorowanie na niebiesko liter ż, Ż w wyrazach. Czytanie sylab, wyrazów i tekstu.  Oglądanie obrazków. Czytanie wypowiedzeń, wpisywanie obok nich odpowiedniej liczby – takiej, jaka jest przy obrazku, którego wypowiedzenie dotyczy. Wodzenie palcem po literze ż – małej i wielkiej, pisanej. Pisanie liter ż, Ż po śladach, a potem – samodzielnie.


Karta pracy, cz. 4, s. 6.

Naśladowanie głosów zwierząt przedstawionych na zdjęciach. Otaczanie zieloną pętlą zwierząt, które mają dwie nogi, a czerwoną pętlą tych, które mają cztery nogi. Nazywanie zwierząt, które są w jednej pętli, i tych, które są w drugiej pętli. 

Dla chętnych:

       
 



                                      












 Wiosna na wsi
15.04.2020 środa

Temat dnia: Tyle stóp, tyle kroków 

Ćwiczenia ortofoniczne na podstawie wiersza Teresy Fiutowskiej „Podwórkowa awantura”
Kura gdacze, kaczka kwacze – goni kurę mokrą raczej. Gęś też syczy, kogut pieje. Gwałtu! Rety! Co się dzieje? Ryczy krowa, świnia kwiczy, a indyk się rozindyczył. Kot mysz goni, głośno miauczy. – Dość awantur! Już wystarczy! Tak pies Burek głośno szczeka i już słychać go z daleka. Koza meczy: mee, mee, mee… – Czego psisko mądrzy się? Dla ochłody – wiadro wody poleją na głowy, brody! Wyszły z mody awantury! A sio, gęsi, a sio, kury! – Powiedziała, co wiedziała, białą brodą pokiwała, pochyliła nisko rogi. – Cisza! Spokój! Zejść mi z drogi! Awantura się skończyła, bo ta koza groźna była.

Dorosły wyjaśnia niezrozumiałe zwroty, a następnie pyta:
− Które zwierzęta brały udział w podwórkowej awanturze?
 − Jakie zwierzę próbowało je uspokoić? W jaki sposób to zrobiło?

Dorosły zwraca również uwagę na głosy, jakie wydawały zwierzęta.

Zajęcia 1. Długi, krótki – ćwiczenia w mierzeniu długości.

  Osiem skakanek w dwóch różnych kolorach (lub osiem kawałków tasiemnki czy sznurka w dwóch kolorach - po cztery w każdym kolorze)

 Dorosły układa ze skakanek dwie drogi (każda składa się z czterech skakanek w tym samym kolorze, np. droga czerwona i droga żółta).

⦁    Dwie drogi równoległe
 Dorosły pyta dziecko: − Czy obie drogi mają taką samą długość?

⦁     Jedna z dróg zakręca
 − Czy teraz drogi mają taką samą długość?
 − Dlaczego uważasz, że czerwona droga jest dłuższa?

Dorosły  wraca jeszcze raz do pierwszego przypadku i pyta:
− Czy drogi mają taką samą długość? − Dlaczego tak uważasz? Jedna z dróg zakręca.
 − Czy drogi nadal mają taką samą długość? − Jak można udowodnić, że są tej samej długości? (Drogi mają taką samą długość, bo nadal są te same cztery skakanki (lub tasiemki), tylko przesunięte).

 Mierzenie szerokości dywanu stopa za stopą
  Dywan (dowolny, który jest w domu)

 Dziecko i dorosły ( lub dwoje dzieci) mierzą szerokość  dywanu, stawiając stopę przed stopą (palce jednej stopy dotykają pięty drugiej stopy) i głośno licząc.
− Dorosły pyta dziecko: Dlaczego wyszły nam (wam) różne wyniki? − Czy nasze (wasze) stopy są jednakowej długości?

 Mierzenie długości dywanu krokami 
Dywan
Dziecko i dorosły ( lub dwoje dzieci) mierzy długość dywanu krokami, które głośno liczy.
− Dlaczego wyszły nam (wam) różne wyniki? − Z czym jest związana długość naszych (waszych) kroków? (Ze wzrostem).

Pokaz linijki, miarki krawieckiej.
Linijka, dywan. 
Dorosły mierzy linijką długość  dywanu.

zajęcia 2. karty pracy cz.4, litery i liczby cz.2

Karta pracy, cz. 4, s. 7.
Olek i Ada zastanawiają się, która tasiemka jest dłuższa. Zastanówcie się, jak to sprawdzić. Kolorowanie tasiemek. Kończenie rysowania kurcząt według wzoru. Kolorowanie trzeciego kurczęcia, licząc od prawej strony.


Karta pracy, cz. 4, s. 8.
Kolorowanie tak samo puzzli ze zdjęciami dorosłych zwierząt i ich dzieci. Nazywanie mam i ich dzieci. Czytanie całościowe nazw zwierząt przedstawionych na zdjęciach (5-latki) lub samodzielne (6-latki). Naklejanie ich zdjęć w odpowiednich miejscach.

Karta pracy,  Litery i liczby, cz. 2, s. 68.
Czytanie tekstu indywidualnie przez dziecko. Odszukiwanie zdjęć zwierząt i naklejanie ich w odpowiednich miejscach.

Dla chętnych:




 
















Wiosna na wsi
16.04.20 czwartek

Temat dnia: Na podwórku


Dorosły zapoznaje dziecko  z wybranymi popularnymi przysłowiami, których bohaterami są zwierzęta; wyjaśnienie ich znaczenia.

  1. Gdyby kózka nie skakała, toby nóżki nie złamała.
  2. Zapomniał wół, jak cielęciem był.
  3. Koń ma cztery nogi i tak się potyka.
  4. Pasuje jak wół do karety.
  5. Nie kupuj kota w worku. 
Rytmizowanie wybranego przysłowia; ilustrowanie go ruchem według pomysłów dzieci
 
Karta pracy, cz. 4, s. 9.

Oglądanie obrazka, odszukiwanie na nim śladów zwierząt. Łączenie obrazków zwierząt z ich śladami. Czytanie z nauczycielem (lub samodzielnie) nazw zwierząt. Naklejanie zdjęć zwierząt w odpowiednich miejscach.

Zajęcia 1. Zabawa rozwijająca poczucie rytmu – Zagadki.

Dziecko zajmuje miejsce na dywanie, w siadzie skrzyżnym. Słucha zagadek Bożeny Formy, które recytuje dorosły. Powtarza kilka razy za dorosłym kolejne wersy wybranej zagadki w nadanym przez dorosłego rytmie.

Dorosły recytuje zagadki, dziecko rytmicznie wykonuje ustalone gesty.



Lubi głośno gdakać,                                       naprzemiennie klaszczą, uderzają w swoje kolana 

 kiedy zniesie jajko                                        (cała zagadka),                  

 Każdy wie, że jest stałą 

kurnika mieszkanką.        (kura)  



Zakręcony ogonek,                                        wykonują naprzemiennie cztery uderzenia dłońmi

śmieszny ryjek ma                                         o podłogę, cztery razy klaszczą (cała zagadka),

„Chrum, chrum – głośno woła

– kto jedzenie da?”                   (świnka)



Nie pieje, nie gdacze,                                           maszerują w miejscu, tylko głośno kwacze.

 Po stawie pływa.                                                  wykonują ruchy naśladujące pływanie,

Jak się nazywa?             (kaczka)



Na przykład łaciate,                                             przechodzą do pozycji stojącej,

w oborze mieszkają.                                           wykonują cztery uderzenia o kolana,

Pasą się na łąkach,                                              wykonują obrót wokół siebie

zdrowe mleko dają.                                             wykonują cztery klaśnięcia,       

                  (krowy)



Zajęcia 2. Zwierzęta z wiejskiego podwórka – malowanie farbami na porowatym podłożu.

 kartka, białe serwetki, klej, farby plakatowe, pędzel
  1. Przyklejanie na kartkach pogniecionych białych serwetek, wypełnianie nimi całej powierzchni kartki.
  2. Malowanie farbami plakatowymi na tak przygotowanej fakturze zwierzątka wybranego przez dziecko 
  3. Malowanie tła farbą w jasnym kolorze.

 Karta pracy, Litery i liczby, cz. 2, s. 69.

 Czytanie zadań przez dziecko. Wpisywanie odpowiednich liczb.



Podział nazw zwierząt na sylaby lub na głoski.

Zdjęcia/obrazki zwierząt z wiejskiego podwórka.
Dorosły przygotował zdjęcia/obrazki zwierząt. Dziecko je losują. Nazywa przedstawione na nich zwierzęta. Dzieli ich nazwy na sylaby (5-latki) lub na głoski (6-latki).
 Przykładowe zdjęcia/ obrazki: kura, kogut, owca, baran, krowa, byk, kot, koza. 




Zabawa Co to za zwierzę?  
Określanie przez  dziecko cech danego zwierzęcia, bez podawania jego nazwy. Odgadywanie nazw zwierząt przez dorosłego (lub inne dzieci). Np. To zwierzę ma białe pióra, długą szyję i woła: Gę, gę. (gęś) To zwierzę pilnuje podwórka i mieszka w budzie. (pies) 

 Dla chętnych:
 pomoce do zabaw matematycznych:


























Wiosna na wsi
17.04 piątek
Temat dnia: Wiosenne prace na wsi
 Zabawa ruchowo-naśladowcza – Zapraszam jako…
krzesła
Dziecko siedzi na krzesełku. Obok  dziecka z prawej strony znajduje się wolne miejsce.  Dziecko mówi: Miejsce po mojej prawej stronie jest wolne. Zapraszam na nie mamę ( tatę lub inne dzieci) jako… kurkę. Zaproszona osoba idzie w kierunku wolnego miejsca, naśladując ruchy kury
Zajęcia 1. Rozmowa z dzieckiem na temat wiosennych prac na wsi.
Pole Na polach rozpoczęły się prace: orka, bronowanie kultywatorami gleby oraz jej wałowanie, a następnie siew i sadzenie roślin. Dawniej nie było traktorów. Co wykorzystywano do prac polowych? Co robią ludzie w ogródkach? Co jest im potrzebne do pracy? 

Sad W sadzie wiosną (w marcu) właściciele przycinają gałęzie drzew i krzewów, opryskują drzewa, bielą wapnem ich pnie. Dlaczego są wykonywane takie prace?
Zwierzęta wiejskie Rolnicy przez cały rok codziennie muszą dbać o zwierzęta. Np. krowy muszą być dojone kilka razy dziennie. Czy praca rolnika jest łatwa? 






                                                                                                            
Karta pracy, cz. 4, s. 10.
Oglądanie strony gazety ze zdjęciami przedstawiającymi prace na wsi. Określanie, co to za prace. Rysowanie w każdym kolejnym polu o jedną łopatę więcej niż w poprzednim. 

Zajęcia 2. Oglądanie obrazków narzędzi ogrodniczych.
Obrazki narzędzi ogrodniczych.
Dziecko ogląda obrazki narzędzi ogrodniczych: grabi, wideł, łopaty, motyki, sekatora, konewki. Dzieli ich nazwy na sylaby (5-latki) i, wybranych, na głoski (6-latki). (Nie dzielimy na głoski nazw: konewka, widły, grabie). Określa, do czego służą kolejne narzędzia

Karta pracy, cz. 4, s. 11.
Rysowanie narzędzi ogrodniczych po śladach. Czytanie z dorosłym lub samodzielnie ich nazw. Łączenie rysunków z nazwamiRysowanie w każdym kolejnym polu o jedne grabie mniej niż w poprzednim

Wyprawka plastyczna, karta M, kolorowanka Praca w ogrodzie
kredki

Zabawy na świeżym powietrzu w ogrodzie (jeśli jest możliwość) 
Obserwowanie zmian zachodzących w przyrodzie, przyglądanie się pracom w przydomowym ogródku.

Dla chętnych:




Wielkanoc
 8.04.2020, środa
Temat dnia: Koszyczek dobrych życzeń
"Nowe przygody Olka i Ady" - Karta pracy, cz. 3, s. 73,74,75
Karta pracy, cz. 3, s. 73. Rysowanie po śladach rysunków drugich połówek pisanek. Rysowanie po prawej stronie karty takich samych pisanek, jakie są po lewej stronie.
Karta pracy, cz. 3, s. 74. Przedstawienie sytuacji na obrazkach za pomocą liczmanów. Układanie zadań. Słuchanie zagadek. Rozwiązywanie ich.
Karta pracy, cz. 3, s. 75. Zaznaczanie kropkami (5-latek) lub liczbami (6-latek) kolejności zdarzeń w historyjce. Opowiadanie historyjki. Kończenie rysowania kurczątek według wzoru.
Zabawa Ciepło, zimno, pod hasłem: Szukamy jajka.
Jajko ugotowane na twardo.
Dziecko szuka jajka ugotowanego na twardo, które zostało ukryte w domu. Inne, wybrane dziecko lub dorosły naprowadza szukającego na ukryty przedmiot, stosując określenia: ciepło, cieplej, najcieplej, gorąco, zimno, zimno, najzimniej.

Ćwiczenie oddechowe – Baranek.
Dla dziecka: szablon baranka, słomka, skrawki białego papieru.
Dziecko zajmuje miejsce przy stoliku. Przed nim znajduje się szablon baranka (lub kartka kolorowego papieru). Obok baranka zostają umieszczone małe kawałki białego papieru. Dziecko za pomocą słomki przenosi kawałki papieru na szablon baranka. Nie pomaga sobie rękami.

Zagadki dotykowe – Co ukryłam w pudełku?
Przedmioty związane z Wielkanocą, apaszka do zasłonięcia oczu.
Dorosły wyjmuje z pudełka przedmioty związane z Wielkanocą. Dziecko z zasłoniętymi oczami odgaduje, co otrzymuje do rąk, np. koszyczek, baranka, zajączka, bazie, borowinkę, serwetkę. 

Wypowiedź dziecka, na podstawie obserwacji i doświadczenia, o tym, jak powinien wyglądać koszyczek wielkanocny. Wyjaśnienie, dlaczego właśnie takie potrawy i przedmioty powinny się w nim znaleźć.






Prace dla chętnych:

Pokoloruj, wytnij i przyklej na kartkę sylwetę baranka, kurczaka lub zajączka

W koszyczku - ustal kolejność obrazków rysując w kwadracikach odpowiednią liczbę kropek (lub wpisz odpowiednie cyfry). Wskaż co nowego pojawiało się w koszyku. Ostatni obrazek pokoloruj i dorysuj na nim kokardkę.




Wielkanoc
 9.04.2020, czwartek
Temat dnia: Potrawy z jajek
"Nowe przygody Olka i Ady" - Karta pracy, cz. 3, s. 76, 77
Karta pracy, cz. 3, s. 76. Oglądanie obrazka koszyczka wielkanocnego. Zaznaczanie kolejności jego przygotowania kropkami (5-latek) lub liczbami (6-latek). Kończenie ozdabianie jajka według wzoru.
Karta pracy, cz. 3, s. 77. Kolorowanie koszyczka zgodnie z kolorami kropek. Dzielenie nazw zdjęć na sylaby lub na głoski. Rysowanie pod każdym zdjęciem odpowiednią liczbę kresek, odpowiadajacą liczbie sylab (lub głosek).
Zabawa badawcza Jajka i woda.
Jajka surowe, jajka ugorowane, szklane naczynia, sól, łyżka.
Dziecko bada zachowanie w wodzie jajka surowego i jajka ugotowanego – wkłada je kolejno do przezroczystego naczynia z wodą. Obserwuje ich zachowanie. Do wody w przezroczystym naczyniu wkłada surowe jajko i dosypuje stopniowo sól (około 10–12 łyżek soli). Obserwuje, co dzieje się z jajkiem.

Zabawa badawcza Poznajemy budowę jajka. Dwa jajka: surowe i ugotowane.
Dorosły rozbija przed dzieckiem jajko, dziecko ogląda jego zawartość; nazywa poszczególne części składowe: skorupka, białko, żółtko. Dorosły zwraca uwagę na zarodek i wyjaśnia dziecku, że kurczątka wykluwają się z jajek, w których są zarodki.
Dorosły pokazuje dziecku  dwa jednakowe jajka. Prosi, aby się zastanowiło, po czym można poznać, że jedno z nich jest surowe, a drugie gotowane. Dziecko podaje swoje propozycje. Następnie dorosły wprawia w ruch obrotowy oba jajka. Dziecko obserwuje ich ruchy i określa, które z nich kręci się szybciej. Następnie rozbija jajko i sprawdza, czy miało rację.
Jajko surowe obraca się tylko przez chwilę, a potem się zatrzymuje. Powodem jest jego płynny środek, który porusza się wewnątrz skorupki w różne strony, co hamuje szybkie poruszanie się jajka.

Poznanie ciekawostek na temat pisanek. Uważano, że pisanki mają magiczną moc, dlatego np. dotykano nimi grzbietów bydła, aby było zdrowe i płodne, toczono je wzdłuż zagonów oziminy, żeby zapewnić sobie dobry urodzaj. Były one darem, który miał zapewnić obdarowanej osobie wszelką pomyślność. Pełniły one rolę wykupu w obrzędach wielkanocnych, np.: dyngusa, chodzenia z barankiem lub kurkiem. Panna mogła dostać pisankę czekoladowo-marcepanową z pierścionkiem zaręczynowym w środku. Ludzie bogaci obdarowywali się drogimi pisankami, ze złota, przyozdobionymi szlachetnymi kamieniami. Francuski jubiler P. C. Fabergé wykonał takie drogie pisanki na zamówienie cara Rosji. Pisanki służyły do zabawy zwanej taczanką. Turlało się po stole malowane jaja, zderzając je ze sobą. Wygrywała ta osoba, której pisanka się nie potłukła.

Wypowiadanie się dziecka na temat: Co można zrobić z jajek?
Pomalować, ugotować, usmażyć itp.

Zabawa słowna – Składamy życzenia. Kartki świąteczne z życzeniami.
Dorosły czyta życzenia zapisane na kartkach świątecznych. Wspólnie z dzieckiem je omawiają (czego sobie życzą ludzie). Potem próbują układać życzenia.

Ćwiczenia analizy i syntezy wzrokowej. Pocięta na części kartka świąteczna lub obrazek o tematyce świątecznej.
Dziecko dostaje pociętą na części kartkę świąteczną lub ilustracje i układa ją w całość. 

Prace dla chętnych:







Wielkanoc
 10.04.2020, piątek
Temat dnia: Śmigus-dyngus
"Nowe przygody Olka i Ady" - Karta pracy, cz. 3, s. 78, 79, 80
Karta pracy, cz. 3, s. 78. Rysowanie po śladach, bez odrywania kredki od kartki. Kolorowanie rysunku jajek.
Karta pracy, cz. 3, s. 79. Rysowanie szlaczków po śladach, a potem – samodzielnie. Ozdabianie rysunków jajek według wzoru (rytmu) z poprzedniej karty. • Zabawa ruchowa – Śmigus-dyngus (przewodnik, cz. 4, s. 145).
Karta pracy, cz. 3, s. 80. Rysowanie pisanki po śladzie. Rysowanie po śladach rysunków spirali.
 Słuchanie wiersza Władysława Broniewskiego Śmigus.
Śmigus! Dyngus! Na uciechę
z kubła wodę lej ze śmiechem!
Jak nie z kubła, to ze dzbana,
śmigus-dyngus dziś od rana!
Staropolski to obyczaj,
żebyś wiedział i nie krzyczał,
gdy w Wielkanoc, w drugie święto,
będziesz kurtkę miała zmokniętą.

Rozmowa z dzieckiem na temat wiersza:
Co to jest śmigus-dyngus?
Co to znaczy staropolski obyczaj?
Kiedy obchodzi się śmigus-dyngus?
Wyjaśnienie, jak rozumiany był ten zwyczaj dawniej. Kiedyś były to dwa różne obyczaje wielkanocne. Jednym z nich był dyngus, który polegał na tym, że młodzież chodziła po domach i zbierała datki w postaci jajek, wędlin, ciast itp. Śmigus natomiast miał odmienny charakter i polegał na uderzeniu na szczęście rózgą wierzbową z baziami. Rózga ta była wcześniej święcona w Niedzielę Palmową.


Praca dla chętnych:
Wytnij po liniach i ułóż wyraz: WIELKANOC